Mam nadzieję, że nie tylko pachnie, ale też i wygląda. Rzeczywiście, dopiero po nałożeniu nowych warstw tej samej co poprzednio farby (dokładnie tej samej firmy i o tym samym numerze, co poprzednio) kościół znacznie pojaśniał.
   Ogromnie wdzięczni jesteśmy tym panom, którzy w minionych dniach przychodzili ze wsparciem. Należało przede wszystkim postawić rusztowanie, bo wysięgnik koszowy (za który jesteśmy wdzięczni jednemu z parafian, mającemu możliwość wypożyczenia go) nie był w stanie dosięgnąć krańców prezbiterium. Dopiero we środę pojawił się pomysł, jak wprowadzić tę maszynę na wysokość ołtarza, ale było to możliwe jedynie od strony zakrystii ministranckiej, gdzie nie ma kamiennej ambony.
   Widać, że czasy już się zmieniły, a może to jedynie czas wakacyjny jest niesprzyjający, bo niewielu chętnych panów pojawiało się do pomocy. Jeszcze przed siedmiu, ośmiu laty (i wcześniej) pojawiało się znacznie więcej chętnych. Wczoraj pojawił się nawet pan z Rumi (!), by wesprzeć nas w chwili wolnego czasu... Zobaczymy, co będzie dalej, bo na tydzień przerywamy rozpoczęte prace, by wrócić do nich z nowymi siłami.