W miniony weekend odbyły się rekolekcje właśnie dla mężczyzn. Nie było to w pobliżu, bo umiejscowione zostały w... Łomży, a konkretnie w tamtejszym seminarium duchownym, bo wiele tam miejsca się zrobiło... Wrażenie jednak niesamowite, gdy stu dwudziestu chłopa zaśpiewa w kaplicy, gdy tylko Ojcze nasz odmówią - jest w tym potęga. Z naszej wspólnoty uczestniczyło w tym wydarzeniu czterech mężczyzn, nie licząc księdza (a był też drugi - ze stolicy).

   Program tych dni był bardzo napięty: Msza św., Gorzkie Żale, kilka konferencji, modlitwa brewiarzowa, różaniec i... nocna adoracja z piątku na sobotę, (mnóstwo chętnych do spowiedzi) oraz do północy kolejnego dnia. Trzeba było widzieć tych twardych facetów, którzy podczas konferencji dyskretnie ocierali kąciki oczu - najczęściej palcem lub fragmentem chusteczki... Jakie tam były świadectwa! Jakie doświadczenia i przeżycia! Chyba jeszcze nie jest tak źle - pomyślałem sobie. Może jednak koniec świata się jednak trochę odwlecze... A mówiąc poważnie: to wydarzenie (wcale nie w pierwszej edycji) pokazuje, że warto gromadzić tych, którzy - przynajmniej w teorii - są głowami rodzin. Tam zrodziły się konkretne postanowienia i... pytania o termin kolejnego spotkania. To naprawdę cieszy. Pan jest wielki!