Chodzi mianowicie o postawy liturgiczne podczas Mszy św. Na ogół wiemy wszyscy, kiedy należy uklęnąć, kiedy wstać, a kiedy siedzieć. Sprawy te już dawno temu porządkował w ramach cyklu kazań, ale też i małych felietonów w naszej gazetce, ks. Łukasz. Mimo to pozostaje jeden mankament, na który zwróciła właśnie uwagę jedna z parafianek. Ma ona trudności z chodzeniem, 
a w związku z tym również ze staniem. Wydawało jej się, bo tak było dawniej, że kiedy kapłan, po odprawionej Mszy św. znika za drzwiami zakrystii, można już usiąść. Żaliła się, że kiedy tak właśnie się zachowuje, pozostali uczestnicy liturgii patrzą na nią z niezrozumieniem...

   A jak powinno być? Pomijając fakt, że osoby z jakimikolwiek trudnościami, wynikającymi ze słabości natury cielesnej, nie muszą się stosować do ogólnych przepisów liturgicznych. (W tym zawiera się również kwestia klękania do modlitwy podczas poświęcenia domu w trakcie kolędy. Jeśli ktoś nie może klękać, albo z wielką trudnością dopiero wstać może, wystarczy że zachowa postawę stojącą, a nawet siedzącą - gdy chodzi o ludzi w podeszłym wieku lub niedawno zoperowanych.) Wracając jednak do Mszy św., liturgia poucza nas, że Chrystus jest obecny nie tylko w Najświętszej Eucharystii, ale również w słowie Bożym, w zgromadzonym na modlitwie ludzie oraz w osobie kapłana sprawującego święte obrzędy. I stąd właśnie wynika wymóg powstania na głos sygnaturki przy zakrystii, gdy kapłan wychodzi do Mszy św. To nie kapłanowi oddajemy wówczas cześć, ale obecnemu w nim Chrystusowi. Analogicznie, gdy kończy się Msza św. i kapłan już znika za drzwiami zakrystii, należałoby usiąść. Stanie wówczas jest niepotrzebne, a nawet mylące.