Oto prorok posłuszny Bogu – Eliasz. Każde jego słowo było praktycznie słowem Boga i stąd wnet w czyn się zamieniało. Przekonał się już o tym Achab i dlatego, gdy po nazbyt długim okresie suszy Eliasz wreszcie poinformował, że wyczuwa wolę Bożą, która chce już przerwać ten tragiczny czas i spuścić deszcz z niebios, Achab uwierzył. Gdy rozkazał mu jeść i pić z powodu radości, która niebawem stać się ma udziałem jego narodu, posłusznie poszedł wypełnić polecenie proroka. Zapowiedź deszczu była równoznaczna z wypełnieniem się obietnicy, bo przecież to powiedział mąż Boży.

Jakże łatwo wierzy się słowom proroka, który zwiastuje pomyślność – nawet, gdy łączy się to z koniecznością wypełnienia określonych poleceń. Bardzo się wówczas ufa, mocno wierzy i chętnie spełnia się wolę Najwyższego. Tak, ale dlaczego dopiero wówczas, gdy nieszczęście męczy lub wisi nad głową? Pan Jezus, najwyższy kapłan, największy Prorok – nieporównanie większy od Eliasza też przedstawia nakazy, polecenia, ale jakoś nie bardzo kwapią się ludzie do ich wypełniania. Dlaczego polecenie „pogódź się ze swoim przeciwnikiem” miałoby mniej znaczyć niż Eliaszowe „odjeżdżaj, aby cię deszcz nie zaskoczył”? Żadne słowo Boże nie powinno być ignorowane i każdemu należne jest posłuszeństwo.