Eliasz odniósł triumf. Tak można by powiedzieć po lekturze wczorajszego pierwszego czytania. On jednak tylko spełnił wolę Bożą. Podjął się ryzykownego eksperymentu, ale z głęboką wiarą i dowiódł (a właściwie uczynił to sam Pan), kto tak naprawdę jest Bogiem. Wytracenie czterystu pięćdziesięciu proroków Baala przy potoku Kiszon nie było jeszcze gwarancją odstąpienia od bałwochwalczego kultu, ale dawało taką szansę. Ludzie przecież naocznie przekonali się, że to Bóg Jahwe dokonuje cudów, że tak naprawdę jedynie On jest tym, któremu warto zaufać.

   Do pełni triumfu potrzeba było jeszcze jednego: deszczu. Ten bowiem nie padał od miesięcy jako kara za odstąpienie narodu od Boga. Skoro teraz lud Boży przekonał się, komu winien służyć i opowiedział się za  swoim „starym\" Panem, należało jeszcze tylko... sprowadzić deszcz z nieba. Taki zresztą był zamiar Boży. Eliasz był tak bardzo pewny tego, że na górę Karmel wszedł chyba jedynie dla formalności. Siedmiokrotne posyłanie sługi dla obserwowania nieba było raczej pewnego rodzaju symbolem. A może też i znakiem zniecierpliwienia, że nie dość prędko wypełnia Pan swoją wolę? Dość, że maleńki obłoczek na niebie upewnił proroka, iż wola Boża spełnia się już. Co za moc wiary! Jakaż siła zaufania do Boga! Tak dzieje się z każdym, kto na co dzień zjednoczony jest ze swym Panem, doskonale wsłuchuje się w Jego wolę i jest przekonany, że nie spełnia swoich zachcianek, ale życzenia swego Stwórcy i Pana.