Atalia była córką króla Achaba i fenickiej księżniczki Jezabel. Tę ostatnią pamiętamy jako wprowadzającą siłą kult pogański w królestwie północnym przy nie tylko milczącej aprobacie jej męża, Achaba, ale przy jego współudziale. Za jej przyczyną doszło do wymordowania proroków Pana w Izraelu, z której to rzezi ocalał jedynie Eliasz. Została ona żoną Jorama, króla Judzkiego (po śmierci Jozafata) i usiłowała tam, w Jerozolimie powtórzyć dzieło swej matki Jezabel. Ich syn, Ochozjasz, skłaniał się - za matką - ku kultowi Baala. Teraz już i w północnym, i w południowym królestwie oddawano cześć Baalowi. Pozostali jednak wierni Bogu Jahwe, którzy myśleli o obaleniu bałwochwalczych rządów. Zorganizowano więc na północy spisek przeciwko Joramowi, w którym zginął on, a przy okazji również odwiedzający go w chorobie Ochozjasz. Atalia, na wieść o tym, wymordowała wszystkich pretendentów do tronu w Jerozolimie, z wyjątkiem Joasza - o czym mowa w dzisiejszym pierwszym czytaniu - a sama ogłosiła się królową.

   Takich zwyczajów nie było w królestwie Pana. Na północy, owszem, choć przyczynkiem do krwawych walk o tron były próby wprowadzania kultu bałwochwalczego. To pokazuje jakiemu zezwierzęceniu ulegają zwyczaje, gdy następuje oddalenie się od Boga. Ostatecznie, za przyczyną kapłana Jojady, sama Atalia zginęła w spisku, a w imieniu małoletniego Joasza rządził Jojada. Wrócił kult Pana, a lud cieszył się pokojem, co w tamtych czasach nieustannych wojen było rzeczywiście czymś godnym zauważenia.

    Wniosek stąd jest taki, że każde oddalenie od Boga Jahwe wprowadza anarchię, zwyrodnienie obyczajów i wojny. Oddanie zaś Jemu swoich losów - przywraca pokój.