Trudno się dziwić, że Pan Jezus ludziom, którzy na wargach pieszczą Boga, a w sercu nie znajdują dla Niego miejsca, ostatecznie powie „Nie znam was\". Bogu trudno zarzucić brak pamięci, dlatego z pewnością nie ma tu mowy o nie zanotowaniu w archiwach niebieskich kogokolwiek wzywającego kiedykolwiek Pana Boga. Raczej możemy tu mówić o użyciu hebrajskiego wyrażenia „jadach\", które oznacza zarówno poznanie jak i uznanie. W tym sensie zdecydowanie mowa o uznaniu kogoś lub nie uznaniu - za swego, za swoje dziecko, za swoje stworzenie. Zresztą i pośród nas zdarzają się tego typu wypowiedzi, rzucane co prawda najczęściej w emocjach, na zakończenie kłótni: „Odejdź, nie znam cię...\" Oczywiście, że nie oznacza to resetu pamięci, ale jedynie relację do tej osoby, którą wygodniej nam od tej pory uważać za nieznaną.

   Tak należy rozumieć Chrystusową wypowiedź w odniesieniu do ludzi, którzy jedynie w deklaracjach są dobrzy, ich wypełnienie jest już dla nich sprawą bez znaczenia. To ludzie, którzy nie dotrzymują danego Bogu słowa, którzy koniecznie chcą uchodzić za przyjaciół Boga, ale nie zamierzają włożyć w tę rzeczywistość jakiegokolwiek wysiłku. Tak się nie da. Przyjaźń, czy relacja miłości już z definicji zakładają koszta. Kto ich ponosić nie chce, jest po prostu złodziejem...