Pewien człowiek, zamierzając udać się w podróż, przekazał sługom swój majątek. Dużo tego było czy mało? No, nie jest to sto tysięcy talentów, jak w innej przypowiesci o nielitościwym dłużniku, ale osiem talentów to, bądź co bądź, osiem razy blisko 35 kilogramów złota, czyli ponad 270 klogramów! Trudno się dziwić, że takiego majątku nie chciał pozostawić na pastwę losu - sługom go zostawił, by pod jego nieobecność go pomnażali. Zróżnicowana miara talentów z pewnością odzwierciedlała zdolności poszczególnych sług: każdy otrzymał tyle dobra, ile był w stanie \"obsłużyć\". Pomysł ten znakomicie się sprawdził. Nie tulko bowiem wartość materialna urosła, ale i sami słudzy zdobyli satysfakcję: oto i oni potrafią! Wystarczyło dać im możliwość a przekonali się o drzemiących w nich zdolnościach! Teraz zostaną postawieni \"nad wieloma rzeczami\" a te, którymi dotąd zarządzali, okazują się niewielkimi. (To przy okazji daje wyobrażenie o wielkości majątku ewangelicznego pana.) 

   Problemem natomiast jest ów trzeci sługa. Czy był on bezczelnie leniwy, czy też nieśmiały, nie wierzący we własne zdolności? Dość, że kopletnie nie spełnił pokładanych w nim nadziei. Przecież skoro tamci potrafili zarządzać większą fortuną i on byłby w stanie. Ale nie - myślał jedynie o tym, aby z posiadanego dora nic nie utracić. To okazało się niewystarczające. Podobnie i z nami: nie wydtarczy Bogu, że nie popełnismy grzechów - trzeba pomnażać dobro. Na sądzie ostatecznym nie będziemy sądzeni z unikniętego zła, ale z dokonanego dobra. Oby go było jak najwięcej.