I cóż w tym dziwnego, że Pan Bóg najpierw wyposaża tych, których chce, a potem tak wyposażonych powołuje do realizacji swrgo odwiecznego planu? Przecież i my, gdy chcemy odświeżyć mieszkanie kupujemy pędzle, farby, rozpuszczalniki i szpachelki... Gdy zaś przygotowujemy się na przyjęcie gości, zaopatrujemy się w odpowiednie produkty oraz narzędzia do ich przetworzenia - w zależności od założonego jadłospisu.

   Tym bardziej więc Pan Bóg, zamierzając zrealizować cel nieporównanie większy niż ulotny posiłek czy przejściowe mieszkanie, starannie dobiera sobie ludzi, których w konkretnej roli sobie przewidział i dlatego dokłanie w potrzebne umiejętności i zdolności wyposażył. Co do tego nie ma wątpliwości: nikt nie znalazł się na tym świecie przypadkowo. Nawet choroba czy jakiekolwiek upośledzenie ma swoje konkretne znaczenie. Każdy zaś ma służyć Bogu we wspólnocie tym, co otrzymał. Inaczej kapłan, inaczej ojciec, matka, jeszcze inaczej dziecko czy młodzieniec, stary czy chory - wszyscy winni odkryć w sobie to Boże ziarno, pielęgnowac je i doglądać, aby owoc wydało dla dobra innych i chwały Boga. 

   Ileż w tym radości i satysfakcji! Jakież wyróżnienie, skoro w ten sposób stajemy się współpracownikami Boga!