W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zachęca do tego, by stać się Jego uczniem. To zaś nie polega jedynie na zapisaniu się do Jego szkoły, ale na trwaniu w nauce, którą głosi. Efektem będzie poznanie prawdy, a ostatecznie wyzwolenie.

   Tu pojawiają się dwa zasadnicze zagadnienia: prawda i wyzwolenie. Jedno i drugie wymaga wyjaśnienia: prawda jest tu czymś więcej niż intelektualnym poznaniem rzeczywistości. Wcześniej bowiem powiedział Pan, że trwanie w Jego nauce daje poznanie prawdy. Tu trzeba przypomnieć, że w języku hebrajskim jada\\h (poznać) oznaczać może też uznać - w tym wypadku - prawdę, czyli podporządkować się jej i dopiero taka postawa wyzwala.

   Słuchacze Pana Jezusa ostro protestują: nigdy nie byliśmy w niczyjej niewoli. Chyba nie rozumieli, że najczęstszą przyczyną niewoli jest lęk. Lęk podszyty obawą utraty czegoś: majątku, życia, niezależności czy planów.  Jak długo nie uznamy - po Chrystusowemu - że nie należmy do siebie, a do Boga, który naprawdę nieustannie troszczy się o nas, będziemy w niewoli grzechu.

   Na tym tle pięknie prezentują się młodzieńcy hebrajscy, którzy będąc w niewoli Nabuchodonozora, byli bardziej wolni niż on sam, bo w pełni oddani Bogu i wolni nawet od lęku przed utratą życia.

  A czy ja jestem prawdziwie uczniem Pana w obliczu obecnych zagrożeń, choćby pandemii? Czy nie lękam się przesadnie?