Oj, nie lubimy tego sposobu prze- mawiania. Nikt nie lubi. Może dlatego Dekalog napotyka tyle przeszkód? Przeszkód subiektywnych, mających swe źródło w osobistym nastawieniu do Przemawiającego. Trzeba bowiem bardzo kochać kogoś, kto nakazuje lub zakazuje (i to w sposób tak kategoryczny), aby okazać mu posłuszeństwo. Dlatego podporządkowanie się Bożemu planowi jest nie tyle kwestią logiki czy chłodnej kalkulacji, co właśnie miłości. Ta ostatnia bowiem z natury rzeczy domaga się zaufania.

   Dzisiejsze czytania - zarówno pierwsze jak i Ewangelia - bardzo jednoznacznie mówią o sprawach, co do których dyskusji po prostu być nie może. A dotyczy to Bożego prawa i szacunku dla miejsca świętego. Majsterkowanie przy jednym bądź drugim stanowi owoc przemyślanego planu złego ducha. To zaś prowadzić może do degradacji najdoskonalszego z Bożych stworzeń. I właśnie dlatego w tych kwestiach nie może być dyskusji. Trwa właśnie wojna, której stawką jest nasze zbawienie, a na wojnie nie ma czasu na dyskusje. Dowództwo wydaje rozkazy, a żołnierz jest po to, by je wykonywać. Tym bardziej, że nasz Pan staje z nami na pierwszej linii frontu. Zaufajmy Mu.