To tylko tyle, ale jakże wiele zarazem... Moglibyśmy zadać retoryczne pytanie: Dlaczego więc ludzie nie czynią tego? Dobrze wiemy, że w naszej świadomości mocno zakotwiczyło powiedzenie: Lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu, co może brzmieć jak zachęta do przedkładania tego, co widzialne, namacalne ponad to, co niemożliwe do objęcia zmysłami. Trzeba wejść na zdecydowanie wyższy poziom pojmowania rzeczywistości, aby rozpoznać i docenić to, co naprawdę wartościowe. Niestety, niełatwo taki poziom osiągnąć. Dlatego ostrzegał Pan Jezus w innym miejscu, że do zbawienia wchodzi się przez ciasną bramę...

   Achab, Jezabel, Atalia, Ochozjasz... ilu ich jeszcze było - potężnych, bogatych, decydujących o losach wielu, a przy tym - jak kury - operujący na poziomie gruntu: byleby tylko przynosiło zysk. Dla takiego celu wolno uciskać, łupić, a nawet zabijać. Przykazania Boże dla takich osób nie istnieją, nawet jeśli oficjalnie do Boga się przyznają i mają w zanadrzu jakiś ogarek dla Niego. Usiłują ozłocić uciekające szybko wagoniki czasu, nie bacząc w ogóle na cel, majaczący gdzieś w oddali, ale na przeciwległym kierunku. To gołąb na dachu, którego wartość jest niezaprzeczalna, choćby ze względu na jego niezniszczalność. Niech nas Pan Bóg broni, byśmy przehandlowali go za niewiele znaczące wróble.