Pan Bóg traktuje człowieka niezwykle poważnie. Jednym z dowodów na to jest pozostawienie mu wolnej woli nawet po popełnieniu przez niego grzechu pierworodnego. To był wystarczający powód, aby owej wolności człowieka pozbawić. Bóg tymczasem nie zamierza z owego prawa skorzystać. Do końca pozostawia nas wolnymi - jakimkolwiek ten koniec miałby ostatecznie być.

   Nie zmusza więc Pan Bóg do niczego, ale cierpliwie napomina. Wielokrotnie i przez wieki całe czynił to przez proroków. Uparte jednak ignorowanie słów przestrogi, słów dyktowanych miłością, zakrawało ostatecznie na zuchwalstwo i krańcową głupotę. Bo jak inaczej nazwać można konsekwentne zmierzanie ku samozagładzie? Tym zaś jest właśnie grzech. Pan Bóg chce nas przed nim obronić, ale skoro mimo tak wielu dowodów miłości, tylukrotnych upomnień i wskazywania dróg powrotu, sumienia jeszcze bardziej się zapiekają, a serca stają się twardszymi, to dla dobra umiłowanych przez Boga stworzeń, należy się im nauczka. Ta zwykle bywała bolesna, ale dopiero wtedy wracała pamięć o dobroci i wszechmocy Bożej, o Jego miłosierdziu i poświęceniu dla ludzi. Czy zawsze potrzeba tego samego? Czy już rozum wspierany pamięcią nie wystarcza?