Osobną uroczystością czcimy wielkich apostołów Piotra i Pawła, którzy w świadomości naszej złączeni są nierozdzielnie, choć nie wiadomo, czy w ogóle by się spotkali w życiu, gdyby nie Pan Jezus. Choć byli rodakami, to reprezentowali różne światy: Paweł, człowiek z podwójnym obywatelstwem (rzymskim i żydowskim), doskonale wykształcony zarówno w zakresie teologii jak i filozofii, znający doskonale zarówno teksty biblijne jak i poezję pogańską, doskonały organizator, uparcie dążący do wyznaczonego celu. Piotr zaś to człowiek prosty, kochający co prawda Boga, ale w decyzjach dość chwiejny, nawykły do trudów i odważny, ale jakby nie potrafiący postawić kropki nad i.

   Obaj osiągnęli świętość i dziś zdobią niebo duszami w cierpieniu oczyszczonymi. W ten sposób dają do zrozumienia, że każdy może świętość zdobyć. Osiągnięcie tego celu uzależnione jednak jest od odpowiedzi na podstawowe pytanie zadane przez samego Pana Jezusa: za kogo Mnie uważasz? I tu każdy sam musi znaleźć odpowiedź.