Nic w życiu człowieka nie dzieje się przypadkowo. Dzień przyjścia na ten świat, rodzina, stan zdrowia, spotkany człowiek, przeczytana książka, autobus, który się spóźnia czy wreszcie pogoda - nic nie dzieje się przypadkiem. Nie przypadkowo choroba dotknęła sługę ewangelicznego setnika właśnie w czasie, gdy w pobliżu znajdował się Pan Jezus. Któż wiedziałby o jego wierze, przerastającej wiarę wszystkich ludzi spotkanych dotąd przez Chrystusa, gdyby nie tamto doświadczenie? Setnik, jako narzędzie okupacyjnej władzy rzymskiej w Izraelu, nie mógł przecież budzić sympatii, nie mógł być szanowany, a tym bardziej uważany za przykład do naśladowania. Na taki jednak mimo woli urósł, ujawniając bezgraniczne zaufanie do Chrystusa Pana. Łaską było samo spotkanie z Panem, jeszcze większą była możliwość zamienienia z Nim paru słów, zaś szczytem wszystkiego byłaby możliwość podejmowania Kogoś Takiego w swoich progach. Miało się to już dokonać, gdy w poczuciu własnej niegodności, niedoszły gospodarz zrezygnował z tak wielkiego przywileju, najwyraźniej nie chcąc absorbować Pana Jezusa swoimi sprawami. Nie zrezygnował jednak z przedstawionej prośby, wierząc głęboko, że sama myśl Chrystusa Pana wystarczy do jej spełnienia. Nie przeliczył się. Sługa został uzdrowiony niejako na odległość, on zaś sam zyskał pochwałę i pamięć dziesiątków pokoleń aż do dnia dzisiejszego.

To pewnie też nie przypadek, że ten tekst podany nam został u początków adwentu. Może jest to jakiś znak dla nas, że trzeba również uderzyć się w piersi wołając: „Panie, nie jestem godzien!" Ponieważ jednak - niezależnie od stopnia godności - bez Niego niczym jesteśmy, podejmijmy kolejną próbę poprawy swego życia i prośmy Pana o pomoc, by choć trochę stać się godniejszymi Jego darów.