Warto by zastanowić się nad tym pytaniem. Dlaczego Pan Jezus nie zapytał o wierzących, a o wiarę? Trzeba pewnie wziąć pod uwagę fakt, że wierzących mamy bardzo wielu. Wciąż jeszcze jako wierzący deklaruje się w naszej ojczyźnie ponad dziewięćdziesiąt procent ludzi. Rozmaite fakty z życia naszych rodaków każą jednak pytać, na ile postawa tych ludzi wypływa z prawdziwej, głęboko przeżywanej wiary w Boga, który własną krwią nas odkupił.

   Miarą głębi wiary nie może być bowiem filantropia. Zupełnie nie lękający się Boga sędzia z dzisiejszej Ewangelii był w stanie wyświadczyć dobro ubogiej wdowie dla kaprysu - bo tak chciał, bo już miał dość jej natarczywych próśb.

   I my dziś jesteśmy w stanie mobilizować się w kierunku dobra, gdy np. nieszczęścia w rodzaju powodzi, gwałtownych wichur, katastrof komunikacyjnych dosięgną naszych bliźnich. Nie zawsze postawa naszych bliźnich wypływa z motywacji religijnej, nie zawsze wypływa z wiary. Istnieją przecież dobroczynne z założenie fundacje, które wprost występują przeciwko Bogu...

   Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii chce nam przekazać ważny komunikat: Bóg Ojciec - dobry z natury - chce pomagać wszystkim, chce chronić nas przed wpływami złego, opiekować się nami, ale czeka, byśmy Go poprosili. Kto jednak ma prosić, gdy wzajemnie uzależnimy się od siebie, a pomijamy ogromną, twórczą wolę Boga? Czy w ogóle damy Bogu szansę? Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę wśród nas?