Nie tylko faraonowie kazali siebie nazywać bogami, rzymscy cesarze na pewnym etapie czynili podobnie. Mniejsza o to, jaki był rzeczywisty odbiór tego faktu przez poddanych, ale najgorszym było to, że oni sami wierzyli w swoją boskość - aż do śmierci... Ich własne ograniczenia, choćby zdrowotne oraz ciągłe obawy o utratę życia z rąk jakiegokolwiek zamachowca, nie były w stanie odblokować w nich pragnienia pożądanej wielkości.

   Żydzi nigdy nie mieli wątpliwości co do tego, kto jest ich królem, a jednocześnie prawdziwym Bogiem. Nawet jeśli dziś w Jerozolimie, w sąsiedztwie Wieczernika stoi posąg króla Dawida, jako największego i najważniejszego pośród wszystkich piastujących tę godność, to przecież on sam - w myśl drugiego przykazania Bożego - nigdy nie pozwoliłby na postawienie sobie pomnika. Wystarczy pobieżna lektura psalmów - ileż tam pokory i uniżenia wobec Najwyższego i wychwalania Jego wielkości.

   Tylko Chrystus zasługuje na miano Króla Wszechświata, bo jest Bogiem. Św. Paweł mówi, że to w Nim wszystko zostało stworzone oraz, że wszystko w Nim ma istnienie i że to w Nim zamieszkała cała Pełnia.

   Tylko dziwne, że nie dostrzegli tego wykształceni w Piśmie i Prawie ale ten, który na śmierć skazany, współwiszący z Panem, osuwający się w ciemność, która i tak już była jego środowiskiem Łotr...