Oj, niełatwo jest być prorokiem! Nigdy nie było... Ani za czasów Jeremiasza, ani Chrystusa - dziś zresztą też. Prorok bowiem to człowiek posłany przez Boga dla spełnienia określonego zadania, a obdarzony łaską jasnego widzenia, ma w ten krąg światła wprowadzać trwających w ciemności. Ci jednak zwykle wcale tego nie pragną. Siła przepowiadania, nieznajomość innego świata, a przede wszystkim lenistwo, czyli niechęć do podjęcia wysiłku, utrwalają postawę niechętną, a niekiedy wręcz wrogą Bogu. Przełamanie tego jest niezwykle trudne, bo wymaga pokory. Jeśli jej brakuje, to rządzi pycha, której nie wystarcza tolerowanie niechcianego głosu, ale robi wszystko, by zniszczyć jego źródło.

   Dlatego właśnie giną prorocy - i dawniej i dziś. Stary Testament wyznaczał jednak inne standardy: Jeremiasza prosi Boga o możliwość doczekania praktycznej weryfikacji głoszonej przez siebie prawdy, że dobrym Bóg błogosławi, a złych  przykładnie karze.

   Zupełnie inaczej każe patrzeć na to Pan Jezus. Chociaż i na Jego życie czyhają, On nakazuje wybaczać nawet siedemdziesiąt siedem razy, a cierpiąc na krzyżu, modli się za swoich oprawców.

   Gdzie zatem jestem ja? Czy żyję już logiką Nowego Testamentu?