Taka jest obietnica dla wszystkich, którzy wierzyć będą w Chrystusa. Czy to możliwe? Przecież istnieją wierzący, którzy odczuwają wiele braków, a nawet cierpią głód. Wiara w Boga nie uwalnia od zwykłych potrzeb fizjologicznych. Były, co prawda, w historii wypadki dosłownego życia Ciałem Pańskim, jak chociażby żyjący w XV w. na terenach dzisiejszej Szwajcarii Mikołaj z Flue, który przez 19 lat żywił się wyłącznie Eucharystią. W późniejszych wiekach też zdarzały się takie wypadki, choć bardzo rzadko. Był to jednak wyraz wyjątkowej łaski Boga, nie zaś skutek kontraktu: Wierzysz we Mnie? - Nie musisz odtąd troszczyć się o pokarm codzienny. Jak więc rozumieć słowa Pana Jezusa o obietnicy uniknięcia łaknienia i pragnienia dla tych, którzy w niego wierzą?

   Człowiek, który naprawdę wierzy w Boga, ma właściwie ustawioną hierarchię wartości: na pierwszym miejscu na pewno stawia sprawy związane z życiem przyszłym, z wiecznością. Dla niego wszystko, co związane z tym światem jest dobre, o ile prowadzi do Boga. Bez wielu rzeczy spokojnie może się obyć, nie żywi zazdrości, gdy ktoś inny posiada więcej od niego. Dla kogoś takiego Bóg jest największym skarbem, a wszystko inne niewiele się liczy.