To, oczywiście, sam Chrystus Pan. To On nakazał czynić na swoją pamiątkę to, czego dokonał w Wieczerniku. Staramy się być Mu posłuszni. Jednak nie potrafimy dokonać tego tak, jakbyśmy chcieli albo - jeszcze lepiej - jak na to Pan Jezus zasługuje. Wielokrotnie przecież budzą się w nas pretensje, że powtarzalność gestów liturgicznych podczas Eucharystii nie pozwala należycie rozgrzać serca, by w pełni płonęło dla Boga; że cisza adoracji Najśw. Sakramentu rozbraja nas i przeraża. A wszystko to prowadzi do zniechęcenia i osłabienia wiary.

   I tak pewnie jest z większością uczestników Najświętszej Ofiary, a może i z wszystkimi. Cóż dopiero rozgrywa się w duszy kapłana, postawionego na miejscu Chrystusa!... Charakter tych wątpliwości dobrze oddają słowa pieśni: Jakże pójdziemy za Tobą, Chrystusie / gdy Ty nie chodzisz naszymi drogami? / I Twoje myśli tak różne od naszych / I miłość tak inna od naszej miłości...

   A przecież Boga należałoby celebrować, na rękach nosić, wielbić Go nieustannie, a On się nie daje... On, jak był, tak chce pozostać - sługą cichym i pokorny, utajonym w małym kawałku Chleba. Podczas spotkań z Nim oczekiwalibyśmy przeżyć, uniesień, gromkich akcentów (jak na weselach i wielkich uroczystościach), a tymczasem On w cichości zaanonsował na ten świat, cichą nocą się narodził, przez 30 lat prowadził życie ukryte, a gdy już rozpoczął publiczną działalność, to raz jeden tylko triumfalnie wjechał do Świętego Miasta. Dla realizacji swego dzieła dobrał sobie mało znaczących współpracowników, dyskretnie dokonał pierwszego cudu, a gdy podziw dla Niego wzrastał, On usuwał się na ubocze. W ciszy Wieczernika dokonał największego z cudów. Cierpiał na oczach wielu, w mroku zaćmionego słońca nas odkupił, a Zmartwychwstania dokonał również w ciszy nocy...

   Taki jest nasz Pan, a Jego sługa musi być do Niego podobny. Dlatego właśnie przez wspominanie Najwyższego Kapłana chcemy prosić o umiejętność naśladowania Go zwłaszcza dla tych, których sam powołał.