Wszyscy jesteśmy dziećmi Boga, ale w miarę upływu lat zaczyna się wydawać, że już jesteśmy dorośli. Dorosły zaś podejmuje samodzielne decyzje, nie musi się nikogo pytać i może robić co chce. Tak się tylko wydaje... Niezależnie bowiem od wieku, zawsze mamy nad sobą Ojca i to tego najlepszego, któremu zależy na naszym szczęściu i dlatego właśnie potrafi wymagać. Dzieci zaś powinny okazywać Mu posłuszeństwo. Dla własnego dobra. Dopiero po latach przychodzi nam doceniać wartość stawianych przez nich wymagań, ich surowość, ale też miłość, oddanie i poświęcenie. W dzieciństwie jest tylko zapatrzenie, ufność, zaufanie i miłość. Właśnie dlatego takimi powinniśmy być wobec naszego Pana - zawsze winniśmy być jak dzieci.

   Jest jeszcze jedno: dzieciom - tym prawdziwym również należy to umożliwić. Niestety w dzisiejszych czasach wielu blokuje swoim pociechom dostęp do kochającego Boga. Nie modlą się z nimi, nie prowadzą do kościoła, nie posyłają na katechezę, nic nie mówią o Tym, który jest Miłością wieczną i nigdy nie gasnącą. To ogromna odpowiedzialność.