Jakże tu nie mówić o wydarzeniach tak ważnych jak przywrócenie zdrowia choremu na trąd? Nie co dzień przytrafia się coś takiego. Już samo to jest powodem wystarczającym do tego, by faktu takiego nie zamilczeć. Tym bardziej, gdy zakaz kierowany jest do beneficjenta działań Cudotwórcy. Przecież jego życie w mgnieniu oka uległo totalnej odmianie - został uzdrowiony, może być na nowo przyjęty do społeczności, którą musiał opuścić. Można powiedzieć, że otrzymał drugie życie, a w każdym razie drugą szansę.

   Pan Jezus doskonale wiedział, że człowiek ów nie będzie w stanie zdzierżyć w sobie takiej radości. Chciał jednak, by ten najpierw wypełnił wszystko, co nakazywało Prawo w stosunku do uzdrowionego. Chodziło o to, by przede wszystkim oddać Bogu chwałę wobec tak wielkiego dobrodziejstwa, które stało się udziałem trędowatego. Dopiero potem można było niejako chwalić się faktem wyjątkowego wybrania, a przez to wskazywać na samego Chrystusa i przez to również oddawać chwałę Panu. Zamilczenie tak wielkiego dobrodziejstwa byłoby zresztą niegodziwością.