Wielokrotnie i na różne sposoby klerykom seminarium pelplińskiego wkładano do głowy łacińskie pojęcie prudentia pastoralis, co się tłumaczy jako roztropność duszpasterska. Chodziło o to, by we wszelkich działaniach zachowywać tzw. zdrowy rozsądek. Przepisy przepisami, ale życie narzuca niekiedy rozwiązania, które mogą być z nimi niezgodne, za to optymalne. Gdyby uczeni w Prawie kierowali się taką właśnie roztropnością, nie ganiliby Pana Jezusa za to, że uzdrowił człowieka w szabat i - analogicznie - przecież nie było jakimś strasznym przewinieniem łuskanie w dłoni kłosów w dzień szabatni. Czy to umniejszyło w nich miłość ku Panu Bogu? Z pewnością nie. Było to jedynie okazją do zaspokojenia chwilowego łaknienia, które pojawiło się w ciągu dnia u zmęczonych apostołów. Owszem, gdyby z sierpem weszli na pole, by żniwować w dzień Bogu poświęcony, byłoby inaczej - chociaż zdarzały się sytuacje, gdy podczas deszczowego lata i zboże chwalebnie obrodziło, ale wciąż mokre snopy nie dały się zwieźć do stodoły, to na niedzielnych Mszach św. (jeśli tylko tego dnia pojawiło się słońce) kapłani pozwalali, a nawet zachęcali, by wykorzystać tę okazję i po Mszy św. wyruszyć na pole, by zebrać plon. To jest właśnie przykład tzw. prudentia pastoralis.