Ten temat zawsze był trudny. Doświadczenie Starego Przymierza podpowiadało, że dobrym Pan błogosławi, a na złych zsyła kary. Tak byłoby prościej, a i pewnie wychowaczo lepiej by się to sprawdziło. Tymczasem historia Hioba była próbą wyjaśnienia trudnej prawdy, że niekiedy i na ludzi prawych spadają nieszczęścia. Chrystus Pan jest na to dowodem ostatecznym.

   Żaden rodzic, a już na pewno Ojciec niebieski, nie chce karać swoich dzieci, bo nawet konieczne karcenie boli ich bardziej niż same dzieci, które zwykle zdają sobie sprawę z przewinienia. Nie wolno jednak dopuścić, by się one rozbisurmaniły. Świat stworzony przez Boga jest uporządkowany. To konieczne, by mógł się rozwijać. Dlatego również w wychowaniu potrzebny jest porządek. Dzieci nie mogą kierować rodzicami. Przecież to oni mają więcej doświadczenia i wiedzą lepiej, co dla dzieci jest dobre. A już Pan Bóg z pewnością błędów nie popełnia. Dlatego nie tylko można, ale trzeba Mu zaufać. Jeśli jednak dzieci wierzgają przeciwko Jego woli, to - nadal z miłością - ale dopuści karanie, by przywołać je znów do porządku, albo przygotować na większe doświadczenia, dzięki którym umocnią się do walki o dobro w tym zepsutym świecie. Ufając Mu bez cienia wątpliwości możemy osiągnąć wiele - podobnie jak dzieci wpatrzone w swoich rodziców i spełniając ich polecenia, nawet te niezrozumiałe.