Z lekturą Listu do Hebrajczyków dotarliśmy do ostatniego, trzynastego rozdziału. Zawiera on końcowe pouczenia - przypomnienie tego, co najważniejsze. Mają one niejako formę testamentu.

   Cóż więc uważa autor Listu do Hebrajczyków za najważniejsze? Pierwszy jego nakaz jest zupełnie oczywisty: zobowiązanie do braterskiej miłości. Ta zaś winna objawiać się okazywaniem gościnności, pamięcią o uwięzionych (a trzeba pamiętać, że w tamtych czasach przeżycie w więzieniu zależało od tego, co dostarczą najbliżsi, a wielu znalazło się tam z powodu wiary w Jezusa Chrystusa) Dalej, wskazuje on na bezwzględną konieczność zachowania szóstego przykazania, które zagrożone było wpływami wszechobecnego modelu pogańskiego życia. Ostatnią zaś jest przestroga przed chciwością, którą autor rozumie jako brak zaufania do Pana Boga, troszczącego się przecież o każdego wierzącego i dającego dokładnie tyle, ile do życia potrzebuje.