Wciąż towarzyszy nam Syrach ze swoimi wskazówkami, inspirowanymi mądrością. Wiele zostawił nam przestróg dotyczących przywiązania do materii i dóbr z niej wytwarzanych, które stanowią pułapkę marności. Żyjemy krótko na tym świecie, a nasza niematerialna cząstką aż krzyczy, domagając się dóbr nieprzemijalnych, czegoś znacznie więcej.

   Wcześniejsze przestrogi przed nieroztropnym gromadzeniem bogactwa nie są lekcją najistotniejszą, bo można by pomyśleć, że to ubóstwo jest bramą do wiecznej szczęśliwości. Takie myślenie zabijałoby inicjatywę i hamowało przed realizacją nakazu Bożego o czynieniu sobie ziemi poddaną. Istnieją gorsze niebezpieczeństwa. O nich mówi zarówno pierwsze dzisiejsze czytanie jak i sam Chrystus w Ewangelii. To, o czym mówi Syrach w pierwszym czytaniu można by zamknąć określeniem jednego z grzechów przeciwko Duchowi Świętemu: zuchwała ufność w Miłosierdzie Boże. Chodzi o postawę grzesznika, który - jak to mawia młodzież - przeciąga strunę. Konsekwencje dosięgną jednak nie tylko jego samego, ale i owych maluczkich, którzy dostrzegając niegodziwość postępowania gorszyciela, ale z powodu swojej słabości i braku natychmiastowej reakcji Pana Boga, pociągani są ku złemu. To nazywamy zgorszeniem. A właśnie gorszycielom zapowiada Pan Jezus los znacznie gorszy niż zatopienie ich z kamieniem młyńskim u szyi.

   Mając zaś w pamięci fakt, że sól służyła niegdyś nie tylko do przyprawiania pokarmów, ale przede wszystkim do zachowywania ich świeżości, broniąc przed atakiem bakterii czy grzybów, my dzisiaj również winniśmy dbać o zachowanie w sobie owej świeżości chrześcijańskiej, nazywanej przez naszego Pana solą, ale też dzielenia się nią między sobą - by uniknąć zgorszenia.