Gdy mówimy o jedynej sprawiedliwości, jaka istnieje na ziemi to mamy na myśli śmierć. Ona dla wszystkich jednaka i nie ma sposobu, by od niej się wykupić. Bogactwo, wykształcenie, znajomości - nic tu nie znaczą. Pewnie dlatego jedynie w perspektywie śmierci jest człowiek w stanie poważnie myśleć o życiu.

Nie tak, co prawda, było w wypadku trzech młodzieńców wrzuconych do ognistego pieca na rozkaz Nabuchodonozora. Ci bowiem zawsze byli związani z Bogiem, a zapowiedź katuszy paradoksalnie zawdzięczali właśnie swej konsekwentnej, nieugiętej postawie wierności wobec Niego. Wierność ta wypływała z głębokiego zaufania do Boga, graniczącego wręcz z naiwnością. Jeszcze ze środka płomieni potrafił Azariasz wznosić modlitwy o ocalenie. Można by sądzić, że już nie wizja, ale wręcz doświadczenie śmierci już kąsającej ich rozgrzanymi płomieniami, dodała dopiero trzem młodzieńcom animuszu. Ta z punktu widzenia materialnego nic nie znacząca postawa dziecięcej ufności więcej znaczyła dla Boga - zgodnie ze słowami modlitwy Azariasza - niż „całopalenia z baranów i cielców, i z tysięcy tłustych owiec". Może właśnie dlatego doszło do cudu ocalenia owych młodzieńców jako następstwa „rozbrojenia" Bożej powagi niewinną, prostą, naiwną wręcz ufnością. Swego młodego życia nie żałowali, nie chcieli trzymać dla siebie - skoro Bóg chciał inaczej.

To również o to chodzi: aby niczego nie pragnąć ocalić „dla siebie" i „za wszelką cenę". Z ręki Boga i tak wszystko mamy otrzymać i to już „za chwilę" - po śmierci. Zamiar ocalenia nędznych stu denarów wobec darowania tysięcy talentów... jest szczytem głupoty (by nie powiedzieć: bezrozumności). Okazuje się, że perspektywa śmierci otwiera oczy jedynie tym, którzy za życia podejmowali przynajmniej próby spoglądania ku wieczności.