Odległe to czasy, w których rozgościł się św. Stanisław Kostka i choć jak ulał pasują do niego słowa Księgi Mądrości wcześnie osiągnąwszy doskonałość przeżył czasów wiele, to przecież nie dla niego zostały napisane i nie dla niego zarezerwowane, i - należy mieć nadzieję - do niejednego życiorysu będą jeszcze pasować.

   Istotnie, żył krótko, ale to wystarczyło, by osiągnął doskonałość. Przyrównać go możemy do współczesnego nam, niedawno kanonizowanego, Carlo Acutisa. Obaj przesiąknięci byli Bogiem i obaj Jego spragnieni. Realnie dostrzegali go w swoim życiu i Jemu wszystko przyporządkowali.

   Takich potrzeba szczególnie w naszych czasach. Czy Pan Bóg budzi jeszcze taką wrażliwość w ludziach? Tak, ale zdecydowanie pomaga w tym rodzinne wychowanie. Jeśli rodzice dbają o rozwój dziecka, jego talentów i zainteresowań, nie ma w tym nic złego. Jeśli jednak czyni się to kosztem przestrzeni należnej Bogu, to ciągną własne dziecko w ciemność wiecznego potępienia. Rozmowy o Panu Bogu, rodzinna modlitwa, niedzielne Eucharystie, przybliżanie im i sobie Pisma Świętego - choćby w formie komiksowej - oto przygotowanie gleby, na którą spaść może i owocować Boże ziarno.