Kolejny już dzień przyglądamy się skutecznym działaniom Ezdrasza i Nehemiasza, którzy przewodzili powracającym z babilońskiej niewoli gorliwcom, zwanym zbiorczo Świętą Resztą. Widok ogromu zniszczeń, nieprzystający do wcześniejszych wyobrażeń o świętym mieście, podciął nieco ducha repatriantów. To właśnie rolą Ezdrasza było podtrzymać ich gorliwość. Rozpocząć musiał od siebie. Jako bowiem duchowy przywódca sam musiał być najpierw umocniony, by wskrzeszać wiarę w ludziach.

   Można powiedzieć, że to co dziś wypowiada w formie modlitwy, jest odzwierciedleniem naszych rozważań z ostatnich dwóch dni. Oczywiście, że pierwszą reakcją na zdobycie Jerozolimy, ograbienie jej i uprowadzenie znaczniejszych obywateli była... nienawiść. Czas spędzony na obczyźnie wylał im jednak na głowy trochę spokoju, dał okazję do refleksji i otworzył na Tego, który jako jedyny mógł im przyjść z pomocą. Modlitwa Ezdrasza jest pokłosiem tych refleksji. Oto ich próbka: My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów tych krain. To tak, jakby chciał powiedzieć: rozumiemy dziś, że wy, Babilończycy, byliście tylko narzędziem kary w ręku Boga, jak to zresztą zapowiadali prorocy, za wszelkie nasze nieposłuszeństwa. Już się z tym pogodziliśmy i jedynie Boga prosimy o zmiłowanie i Jego życzliwość. Można by tu przywołać słynny List biskupów polskich do niemieckich po II wojnie światowej, którzy napisali tam między innymi: Wybaczamy i prosimy o wybaczenie. Oburzenie ówczesnych władz Polski było ogromne, wielu naszych rodaków również się tym irytowało, ale wymowa była raczej podobna do tej - ezdraszowej.