Nic dziwnego, że św. Paweł w dzisiejszym czytaniu zachwyca się głębokością bogactw, mądrością i wiedzą Boga. Myśmy się już z tym - niestety - oswoili, przyzwyczaili się do tego tak dalece, że trudno nam się zdobyć na podobny zachwyt. Szkoda... Czy dlatego Pawłowi łatwiej było, że przeżył uzdrawiające nawrócenie? To mu z pewnością pomogło, ale nie ma wątpliwości, że nawet wówczas, gdy był po stronie prześladowców chrześcijan, zawsze poszukiwał, badał, szukał - był ciągle nienasycony. Pan Bóg zaś nagradza taki wysiłek. Do tego stopnia, że sam mu się ukazał pod murami Damaszku i wtedy to, po chwilowym oślepnięciu, zyskał niejako zupełnie odmienny sposób widzenia.

   Nam często wydaje się, że mamy rację i zdarza się niekiedy, że to prawda. Gdy jednak znajdą się dwie takie strony o zupełnie różnych zapatrywaniach, która z nich może poszczycić się walorem nieomylności. Jeśli nawet raz czy drugi uda się wykazać słuszność swoich zapatrywań, to nie będzie to stałym elementem naszych dociekań. Tylko Pan Bóg jest z definicji nieomylny i tylko na Nim się opierając możemy mieć nadzieję, że niejako uczestniczymy w Jego wspaniałym dziele przetwarzania świata. I też zaczniemy - jak św. Paweł - wyśpiewywać zachwyty nad Jego wielkością, mądrością i wiedzą.