Gdy słyszymy lub czytamy dzisiejszy fragment Ewangelii, od razu włącza się nam schemat rozumienia go: chodzi przecież o to, by chcieć podziękować za to, co od Boga otrzymujemy. Proste. Gdy jednak spróbujemy dokładnie wczytać się w ów - jak najbardziej znany - tekst, okazuje się, że jest tam jeszcze jeden, z pozoru nieznaczący szczegół: widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem. Nie wątpię, że większość z nas potrafi podziękować Panu Bogu za wiele łask od Niego otrzymywanych, ale czynimy to w większości w zaciszu swoich domów, na klęcznikach kościelnych ławek, czy też składając ofiarę na odprawienie Mszy św. dziękczynnej. Jednak bohater dzisiejszej Ewangelii - Samarytanin uczy nas czegoś więcej: nie tylko upadł do nóg Chrystusowi, by Mu podziękować za przywrócenie zdrowia, ale od chwili poznania tego cudu GŁOŚNO chwalił Boga, dając świadectwo Jego dobroci i zwracając uwagę na Tego, który jest sprawcą wszystkich cudów. To już jest trudniejsze - zwłaszcza dla nas i zwłaszcza w dzisiejszych czasach, ale jest piękne.