Różne były okresy w dziejach Kościoła: niekiedy wydawało się, że jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących, ale były też okresy smutne kiedy to Pan Jezus - jak św. Franciszkowi - objawiał się swoim świętym, by odbudowali Jego Kościół. Wówczas ożywiali się również i ci letni, poszukując sposobów pełniejszego oddania się Bogu. Jedną z propozycji ożywiania wiary było pielgrzymowanie. Dotarcie do miejsc świętych, znaczonych modlitwą i ofiarą wielu świętych niekiedy mogło rzeczywiście ożywić pragnienia duchowe, ale przecież bardzo nielicznych było stać na takie przedsięwzięcie. Również i dziś dla wielu jest to jedynie sferą marzeń. A przecież ofiara ich codzienności: rzetelna praca, miłość świadczona najbliższym i nie tylko, szczera modlitwa, pogodne usposobienie i składanie wszystkiego w ofierze Bogu jest najlepszym świadectwem oczekiwania w miłości. Nie trzeba zwiedzać świata w poszukiwaniu wrażeń - nawet tych duchowych. Królestwo Boże zasiał Pan Bóg w naszych sercach jak ziarno wymagające pielęgnacji. Wystarczy w pokoju ducha robić to, do czego nas Bóg zachęca, a odczujemy obecność Jego królestwa w sobie.