Należałoby dziś mówić o doskonałości cnót Matki Najświętszej, bo to ostatecznie Jej uroczystość. Mówić by należało o wielkości wybrania i cudowności Bożej mocy, zdolnej do ustrzeżenia jedynego Stworzenia w całej historii świata od grzechu pierworodnego. To jednak słyszymy często. Spróbujmy jednak nieco inaczej spojrzeć na dzisiejszą liturgię słowa.

   W pierwszym czytaniu Pan Bóg przemawia do Adama, a w zasadzie woła na niego i pyta. Potem mówi do niewiasty, a potem do węża. Jakie to dostrzegamy reakcje? Na pytanie Pana Boga Gdzie jesteś? Adam odpowiada: Usłyszałem Twój głos - przestraszyłem się - ukryłem się. Taka jest reakcja człowieka po raz pierwszy w dziejach ludzkości naznaczonego grzechem.

   Jak zaś wygląda dialog Boga z człowiekiem w dzisiejszej Ewangelii? Co prawda Bóg przemawia do Maryi przez swego Posłańca, ale przecież objawia on wolę Bożą. Usłyszała więc: Bądź pozdrowiona... Ona jednak nie przestraszyła się, a tylko zmieszała. Mimo to anioł uspokaja Ją: Nie bój się i objawia cel swego posłannictwa. Jak reaguje Maryja? Ma tylko jedną wątpliwość: Jakże się to stanie? Prawdopodobnie mając na myśli soje (ludzkie) ograniczenia. Niezbyt precyzyjne wyjaśnienie Jej wystarcza i odpowiada natychmiast: Oto Ja, służebnica Pańska.

   Pan Bóg nie przestaje nigdy przemawiać do ludzi. I nie wolno się Go bać - jak Adam. I nie należy się chować przed Nim. On przychodzi z objawieniem swojej woli, a my winniśmy Go słuchać i radośnie odpowiadać na Jego propozycję - jak Maryja. Sposób reakcji jednak jest uzależniony od naszego stanu ducha...