Balakowi, synowi Sippora królowi Moabu nie dziwimy się. Dotarły bowiem do niego wieści o klęsce Amorytów, po których przejechały tłumy ludu uchodzącego z Egiptu. Cała ich populacja liczyć mogła dwa miliony ludzi, z czego około sześćset tysięcy mężów zdolnych do noszenia broni. Takie liczby i dziś robią wrażenie, a w tamtych czasach na Balaku... Rozumiejąc więc, że nie będzie w stanie stawić czoła ludowi z poparciem TAKIEGO Boga, postanowił uciec się do działania duchowego: sprowadził Balaama - pogańskiego proroka, któremu nakazał przeklinać Izraela. Na nas dzisiaj może to nie robić wrażenia, ale skoro doceniamy wartość błogosławieństwa, to musimy uznać również moc przekleństwa. Tym właśnie miał się zająć Balaam. Jednak mimo, że nie uznawał Boga izraelskiego, to miał przecież dar sięgania w rzeczywistość normalnie zwykłym ludziom niedostępną - w świat ducha. Zapowiedział zresztą Balakowi, że będzie tylko to mówił, co mu Bóg rozkaże. I nie było siły: Bóg kazał mu błogosławić Izraela i zrobił to. I ta duchowa pomoc, sprowadzona przez króla Moabu, przypadła w udziale właśnie jego wrogom. To kolejny dowód na to, że Bóg który wszystko może, ma władzę nad całym światem - zarówno tym fizycznym jak i duchowym oraz to, że komu obiecał Pan Bóg opiekę i pomoc tego nigdy nie opuści. Chyba, że sam od Niego ucieknie...