Niech się stanie światło! ... sklepienie niebieskie ... lądy ... I wszystko było dobre! A nawet bardzo dobre. Ktoś, kto tak sprawnie, trafnie i efektywnie wyprowadza z myśli działanie ma prawo powiedzieć - nie tylko Abramowi - Wyjdź z ziemi rodzinnej do kraju, który ci ukażę. Do niektórych Żydów Pan Jezus też powiedział stanowczo: Pójdź za Mną. I było to bardziej polecenie niż propozycja. Prawda - nie wszyscy odpowiadali dość ochoczo, ale wtedy usłyszeli: Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty pójdź za Mną. Albo: Kto przykłada rękę do pługa a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa niebieskiego. Jednak wszystkim tym, którzy poszli za Nim, realizując Jego wolę, opłaciło się. Cóż miał Abram poza mglistą wizją nowej ziemi, namalowanej zresztą przez Boga, którego jeszcze nie znał? Jednak uwierzył. Zaufał.

   Trzej zaufani apostołowie, wybrani przez Chrystusa, też nie rozumieli dlaczego oni, dlaczego ich właśnie wybrał i nie mieli pewności, czy dobrze zrobili. A już na pewno nie rozumieli tego, co widzieli i słyszeli na górze, którą później nazwano Górą Przemienienia: Bóg Ojciec, Mojżesz, Eliasz... O co w tym wszystkim chodzi? A była to wizja przyszłości, ściśle powiązana z losem samego Chrystusa, a jednocześnie dość odległa wizja tego, ku czemu również i oni zmierzają. Nic dziwnego, że nie zrozumieli niczego, a bali się Go pytać.

   W obecnych czasach bardzo wrażliwi jesteśmy na punkcie wolności. Chcielibyśmy, aby o wszystko nas prosić. Nie znosimy tonu rozkazującego. Ale - jak powiedział pewien wojskowy - nawet zła decyzja jest lepsza od żadnej. Na wojnie nie ma przecież czasu na demokrację. A my go mamy wystarczająco? Wybranie Chrystusa na swego Pana jest przywilejem wolności, ale gdy już jesteś w Jego armii, nie dyskutuj! Wykonuj polecenia. Tobie też się opłaci.