Licznik odwiedzin: 16282926
Zamyślenia
Poświęcić życie Bogu
2023-01-29

   We czwartek, w święto Ofiarowania Pańskiego, znów nasze oczy zwrócą się ku osobom życia konsekrowanego. Chodzi tu o ludzi, którzy w sposób szczególny poświęcają życie Bogu. Łączy je konsekracja, która wiąże się ze złożeniem Bogu ślubów czystości oraz najczęściej również ubóstwa i posłuszeństwa, choć zależy to od formy życia konsekrowanego. Taki styl życia nie cieszy się dziś popularnością, stąd - niestety - malejąca liczba powołań. Trudno wskazać wszystkie czynniki, jakie do tego doprowadziły, ale jednego można być pewnym: to nie Pan Bóg przestaje powoływać, ale coraz mniej ludzi ma dziś żywy kontakt z Nim i dlatego po prosu nie słyszy delikatnego głosu wezwania. Innym czynnikiem z kolei jest wygoda życia, której w takiej, jak dziś postaci, nie zaznało żadne pokolenie. To zwalnia z wysiłku, a z czasem z odpowiedzialności za innych, za świat. Zresztą, w kwestii zawieranych związków małżeńskich nie wygląda to lepiej - dziś młodzi ludzie nie chcą brać na siebie odpowiedzialności, ale wystarczy im zabawa w rodzinę, w dom - jeśli coś nie wyjdzie, zabierają zabawki i... podejmują nową grę.

   Życie konsekrowane to jednak coś więcej niż to światowe. Po pierwsze bowiem jest znakiem trwałości i nieodmienności miłości Pana Boga do swojego ludu - jest potwierdzeniem, że dba On o tę cząstkę swego stworzenia, które ma zagwarantować odpowiedni poziom relacji z Nim i poświęcać się całkowicie z miłości do sióstr i braci. Właśnie w związku z tym na powołanych ciąży ogromna odpowiedzialność - skoro wezwał ich sam Bóg, nie powinni się sprzeciwiać. To oni zostali wezwani - jeśli się sprzeciwią, kto mógłby zająć ich miejsce? W końcu zaś liczba pozytywnie odpowiadających na Boże wezwanie jest świadectwem dojrzałości wspólnoty, z której wychodzą.

   To właśnie ich będziemy wspominać w najbliższy czwartek, za nich się modlić, a przy okazji prosić Pana Boga o kolejnych kochających i odważnych, którzy potrafią wyobrazić sobie świat większy od tego, który mieści się w granicach piaskownicy doczesności... Świat, może o tym nie wiedzieć, ale potrzebuje ich nie tylko do modlitwy za siebie, ale dla ubogich, chorych i cierpiących. To też ich zadanie. Naprawdę potrzebują modlitwy... 

Komupotrzebny jest ekumenizm?
2023-01-15

    Wydawać by się mogło, że to działania propagandowe, jak wiele innych projektów społecznych, obliczone na wytworzenie pewnego zamieszania wśród chrześcijan, choć z góry skazane na niepowodzenie. W takim znaczeniu podjęcie propozycji koncyliarnych nie mogło by mieć charakteru obligatoryjnego, a przecież powinno mieć.

  Przecież już Pan Jezus wyrażał zaniepokojenie zbliżającymi się podziałami wśród Jego wyznawców i dlatego w tak zwanej Modlitwie Arcykapłańskiej w Wieczerniku prosił: Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Święty Paweł zaś,  żegnając się z Efezjanami, wykazał się wielkim realizmem: Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów. (Dz 20, 29-30) I to już się dokonało. Nie mieliśmy wpływu - żyjąc w obecnych czasach - na wydarzenia, które doprowadziły do powstania prawosławia, protestantyzmu, anglikanizmu itp. Żyjemy jednak w tej rzeczywistości, rozumie-jąc, jak bardzo owe podziały przeszkadzają choćby w prowadzeniu działalnoś-ci misyjnej. To przecież zgorszenie dla świata, który - jeśli nawet chciałby się otworzyć na prawdę Ewangelii, to - uzyskuje wiele różnych obrazów tego samego Boga... Ponadto, zwyczajnie utrudnia to życie przeciętnym chrześcijanom, którzy - znajdując się w obcym środowisku - nie mogą w pełni uwielbiać Chrystusa, bo Ten Chrystus jest jakby nieco inny w tamtym (zagranicznym) kościele... W końcu jest to też rana na Ciele Chrystusa, który z tego powodu bardzo cierpi. Jaki bowiem rodzic spokojnie patrzyłby na nie mogące dogadać się dzieci? Pewnie by przekonywał, doradzał, wreszcie prosił i nakazywał, ale na siłę się nie da... Dlatego potrzeba tej modlitwy i wielu, wielu działań. 

Dzieci mają łatwiej...
2022-12-18

   Bez wątpienia - to mądrość dorosłych: mierząc dawne, dziecięce kłopoty miarą obecnych problemów, idyllicznie wspominają tamte czasy. Ale nie tylko o problemy chodzi. Jest też kwestia postrzegania świata i uczenia się go. Myślę konkretnie o nauce religii. Wystarczy naszkicować stan łaski i stan grzechu, a one już same nakładają na to kolory - w znaczeniu opatrywania konkretnymi przykładami, okazując jak rozumieją te kwestie.

    Grzech i łaska. To tak potrzebne tematy na czas adwentu - czas przedświąteczny. Dzieciom łatwiej, bo ufają i usiłują jeszcze lepiej zrozumieć. One chcą żyć w łasce. Niektórzy zaś dorośli nawet na czas Świąt nie zamierzają usunąć z duszy tego, co na pewno nie podoba się Panu Bogu. Co zrobić? Może wystarczy przypomnieć co Pan Jezus na to: Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego...

   Okazji do spowiedzi będzie wiele. Chciejmy skorzystać. 

Rorate coeli desuper
2022-12-03

   Niebiosa rosę ześlijcie z góry, a obłoki niech ześlą deszcz sprawiedliwości. Tak brzmieć powinno tłumaczenie oryginalnego, łacińskiego tekstu adwentowej pieśni. Oczywistym jest, że tych cudów spodziewamy się od zapowiadanego Mesjasza, na którego cały świat oczekuje. Niestety, o ile kiedyś cały świat oznaczały tłumy wiernych na Mszach świętych roratnich, o tyle dziś jest to grupa mniej więcej 60-70 osobowa, liczona łącznie z piętnastką dzieci. Szkoda, bo jeszcze 8-10 lat temu był to większy zastęp i dzieci (choć nie były to tłumy) jednak jakoś gorliwiej czuwały z Matką Bożą na porannych nabożeństwach. Może jeszcze da się coś zrobić, by zmobilizować starszych i młodszych do takiej ofiary dla naszego Pana?

Święty Jan Paweł II
2022-10-16

   W najbliższą sobotę przypadnie wspomnienie św. Jana Pawła II, którego z rozrzewnieniem - jako przedstawiciele starszego pokolenia - wspominamy, przywołując na pamięć odmianę, jaką zafundował nie tylko nam - Polakom, wychodząc zza żelaznej kurtyny do samego serca Kościoła Katolickiego jako papież. Wspominamy nie tylko przemiany polityczne, które dokonały się w Polsce i w Europie, za jego modlitewnym i dyplomatycznym wsparciem.Nie da się też zapomnieć pełnych  pokrzepienia i nadziei słów, jakie padały z jego ust podczas pielgrzymek do Ojczyzny, których owocem były liczne powołania do kapłaństwa i stanu zakonnego. To była prawdziwa rewolucja.

    Dziś, gdy z łezką w oku o tym rozmyślamy, znajdują się inni, którzy piekło i ziemię poruszają, by znaleźć cokolwiek kompromitującego tę wielką postać, na pogrzebie której - przecież nie Polacy, ale przedstawiciele innych nacji wołali Santo subito!   Dla nas, wierzących w Boga, jest oczywistym, że ten, którego ogłoszono świętym, już cieszy się chwałą nieba i po ziemskich udrękach, odbiera dziś nagrodę chwały, ale przede wszystkim cieszy się bliskością Tego, którego tak bardzo ukochał i dla którego poświęcił całe swoje życie. Tam jest też blisko Tej, której dedykował wszystkie swoje fizyczne i duchowe wysiłki. Są już razem. A jeśli święty - to z racji bliskości Najwyższej Świętości - może skutecznie wstawiać się za nami, za Kościołem, którym przecież kierował, za Ojczyzną, którą tak bardzo umiłował i za wszystkimi, którzy - borykając się ze swoimi słabościami - dążą jednak do doskonałości.

   Niech więc dzień dzisiejszy - Dzień Papieski - kojarzy się nam nie tylko ze wsparciem ubogiej, a zdolnej młodzieży. Niech też będzie dniem westchnienia do tego, który tak wiele może u Boga wyprosić, ale potrzebuje niejako pod-kładki: Oni rzeczywiście o to proszą. A jest o co prosić... 

Nowe różańce
2022-10-09

   Każdego roku, najczęściej we wspomnienie Matki Bożej Różańcowej, czyli 7 października, błogosławimy różańce dzieciom przygotowującym się do przyjęcia I Komunii św. Tak było i tym razem. W miniony piątek stawiły się dzieci wraz ze swymi rodzicami bądź opiekunami na Mszę św., sprawowaną o godz. 18.00. Ponieważ był to pierwszy piątek miesiąca, poprzedzona ona była nabożeństwem do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po homilii poświęcone zostały różańce - piękne, kolorowe, niektóre zapewne drogie. Niestety, nie przeszły one jednak chrztu bojowego... Nieliczni rodzice zdecydowali się na pozostanie z dziećmi na modlitwie różańcowej, którą w miesiącu różańca świętego, odmawiamy codziennie po wieczornej Eucharystii. Na niewiele się zdały zapewnienia formułowane podczas homilii, że Matka Boża otrzymała od swego Stwórcy wszelkie plenipotencje i dlatego możemy prosić niemal o wszystko z nadzieją wysłuchania. Nie tylko przed wiekami, ale również dziś dokonują się cuda i to nie tylko w sanktuariach Jej poświęconych, ale i w naszych świątyniach, kaplicach oraz w naszych domach - wszędzie tam, gdzie ludzie chwytają za różaniec i - posłuszni swej Matce - odmawiają codziennie tę modlitwę.

   Należy żywić nadzieję, że praktyka ta kwitnie w naszych domach, bo w kościele niewielu pojawia się czcicieli Matki Bożej Różańcowej. Modlitwa ta, odmawiana codziennie przed Mszą św. poranną (niezależnie od pory roku), gromadzi zwykle kilka do kilkunastu osób. Na różańcu dla dzieci (chociaż ks. Wojciech dwoi się i troi w wymyślaniu sposobów aktywizacji najmłodszych) pojawia się około dwudziestki dzieci plus rodzice czy dziadkowie. Natomiast różaniec dla młodzieży i dorosłych nosi tę nazwę raczej z tradycji, bo młodych ludzi na wieczornych nabożeństwach jak na lekarstwo...   Widzimy, co się dzieje: czasy niepewne, horrendalne podwyżki w każdej dziedzinie, rozszerzenie się konfliktu z Ukrainy na inne kraje staje się wielce prawdopodobne, a tak wielu ludzi zachowuje się jak widzowie w teatrze... Spodziewają się jakiegoś rozwiązania, ale - nie mając pewności - cierpliwie czekają na koniec spektaklu... Tak, jakbyśmy nie mogli nic w tej sprawie zrobić, bo wszystko i tak zależy od reżysera... Przeciwnie: przez wstawiennictwo Matki możemy wpłynąć na bieg dziejów. Trzeba tylko uwierzyć i modlić się. 

Różaniec rozważać
2022-10-02

   Od czasu do czasu spotykam się z pytaniem, co to znaczy rozważać tajemnice różańca. To właśnie stało się pretekstem do napisania tych kilku słów zachęty czy wyjaśnienia.

   Nie ma wątpliwości, że modlitwa ta jest najpopularniejszą ze wszystkich modlitw wśród katolików. Łatwo to sprawdzić, bo gdy ktoś prosi nas o westchnienie przed Bogiem w jakiejś sprawie, to jak to robimy? Najczęściej jest to odmówienie choćby jednej dziesiątki różańca świętego. Co do jego skuteczności też już niejednokrotnie się przekonaliśmy, a wiele do myślenia daje fakt, że Matka Najświętsza w każdym ze swoich objawień prosi, a nawet nalega na odmawianie tej modlitwy.

    Jest jednak pewna różnica pomiędzy odmawianiem różańca, a jego rozważaniem. I tu właśnie dochodzimy do sedna sprawy. Teoretycznie bowiem wszyscy wiemy, że istnieją cztery części różańca: radosna, światła, bolesna i chwalebna i że każda z nich zawiera po pięć tajemnic. Rozmawialiśmy o tym w miniony piątek z dziećmi przygotowującymi się do I Komunii św. Dzieci wiedzą doskonale, że tajemnica to nie koniecznie sekret. Tajemnicą jest też to, czego do końca nie rozumiemy, a próbujemy pojąć poprzez częste zgłębianie tematu jak na przykład wydarzenia historyczne, które tym lepiej rozumiemy, im więcej poznamy zależności, wpływających na końcowy wynik.

   Podobnie jest z tajemnicami różańca świętego. Wiemy przecież, co oznacza zwiastowanie, przemienienie na górze Tabor czy zesłanie Ducha Świętego. Dopiero jednak, gdy - odmawiając pojedyncze Zdrowaśki - próbujemy wyobrazić sobie, gdzie znajdowała się Maryja w chwili przyjścia archanioła Gabriela, jak wyglądała ich rozmowa, jakie miała tętno w tym momencie i czy pot wystąpił na czoło, albo ugięły się jej nogi, o czym ewangelista nie pisze - wtedy rozważamy ową tajemnicę. Gdy zaś dodatkowo próbujemy sobie wyobrazić własną reakcję, tak jakby to do nas przyszedł Boży Posłaniec, albo usiłujemy zgłębić znaczenie tamtego faktu dla nas konkretnie, w dwudziestym pierwszym wieku, to nie jest to już tylko odmawianie różańca, ale prawdziwe jego rozważanie. Wtedy modlitwa ta staje się piękna i budująca. 

Musicie od siebie wymagać...
2022-09-04

  Starsi z pewnością pamiętają te słowa, które nasz rodak, papież Jan Paweł II wypowiedział do ludzi młodych na Jasnej Górze 18 czerwca 1983 r., a potem przypomniał je na Westerplatte: Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali. Wymagania i przymus ich realizacji... Dobre sobie! Dziś? W dobie ubóstwiania wolności? Przecież niczego nie muszę i nie mam absolutnie ochoty od siebie wymagać! 

   To myślenie bardzo krótkowzroczne, które się w życiu na pewno nie sprawdzi. Wystarczy pomyśleć, że ktoś chciałby zorganizować sobie wakacje, ale nie ma na to odpowiednich środków finansowych... To właśnie młodzi ludzie (nie tylko studenci) znani są z tego, że chcąc wybrać się w jakąś wakacyjną podróż, najpierw usiłują znaleźć pracę, dzięki której nie tylko zrealizują swoje marzenie, ale też zarobią na swoje powakacyjne utrzymanie. Realizacja celu wymaga wysiłku. I zwykle rozumiemy to doskonale na płaszczyźnie materialnej: gdy dziecko nie chce się uczyć, to jednym z argumentów rodzicielskich może być wizja lepszej, łatwiejszej i intratnej pracy pod warunkiem dostania się do lepszej szkoły, a w konsekwencji na lepsze studia. W tej dziedzinie jesteśmy - jak się okazuje - wystarczająco wyedukowani. Gdy zaś chodzi o kwestię najważniejszą - wieczne zbawienie... No, właśnie, tu już wykazujemy się mniejszą inteligencją.

    Gdybyśmy tylko chcieli zrozumieć, że najinteligentniejszy Bóg, który stworzył świat i wszystkie stworzenia na nim oraz wszystko przeprowadza według swego najwspanialszego planu! On nie tylko świat stworzył, ale odkupił go, gdy ludzie zaprowadzili go na skraj przepaści. Droga do szczęścia wiecznego znów stanęła otworem. Jest tylko kilka warunków, które należy spełnić, aby zasłużyć sobie na przebywanie w krainie wiecznego szczęścia. Nic na tym świecie nie ma za darmo, a jeśli jest, to zwykle jest niewiele warte. Pan Bóg nie stawia sprawę jasno: Nie wejdziecie do królestwa niebieskiego, jeśli nie staniecie się jak dzieci oraz jeśli nie weźmiesz krzyża swego na każdy dzień, jeśli nie będziesz miłował Pana Boga swego z całego serca, a bliźniego jak siebie samego... Nie poradzimy sobie z tymi wymaganiami, jeśli nie wejdziemy w głęboką relację z Nim i nie skorzystamy z Jego wsparcia. A czas biegnie... 

...na Nasz obraz
2022-06-12

   Gdy świat został stworzony, Bóg przystąpił do finalnego etapu: postanowił stworzyć człowieka. Użył przy tym sformułowania: Uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego nam. To coś więcej niż kurtuazja czy nawet wielkoduszność - to raczej zadanie. Jeśli stworzeni zostaliśmy na Boże podobieństwo, to winniśmy je w życiu odzwierciedlać. Być podobnymi do Boga? A cóż to może znaczyć?

   Aby odpowiedzieć sobie na tak postawione pytanie, należy najpierw przyjrzeć się istocie Boga. Tu zaś pojawia się bardzo poważny problem poznawczy: tyle jesteśmy w stanie się o Nim dowiedzieć, na ile On sam zechce siebie objawić. Jesteśmy w o tyle lepszym położeniu, że dysponujemy już pełnią objawienia - łącznie z nauką Nowego Testamentu. Chociaż bowiem i w Starym Przymierzu odnajdujemy pewne wskazówki na temat złożoności Boga, to z nauczania Chrystusowego dowiadujemy się, że choć jest jeden Bóg, to tak naprawdę jest On nierozerwalną wspólnotą Osób pozostających w ciągłej relacji miłości: Ojciec kocha Syna, a Syn kocha Ojca tak doskonale i tak potężnie, że ich Miłość personifikuje się, przybierając postać trzeciej Osoby - Ducha Świętego. W ich wzajemnych odniesieniach nie ma żadnej interesowności, szukania własnych korzyści czy większego znaczenia. Odwrotnie: każda z tych Osób odnajduje radość w pełnym oddaniu się pozostałym. Ten stan trwa zawsze (trudno bowiem powiedzieć od zawsze w odniesieniu do bezczasowego Boga). Nic więc dziwnego, że tak samo myślą, tego samego pragną i w pełnej zgodności razem działają. 

    Spoglądając na tak zarysowany szkic największej Tajemnicy, możemy być przerażeni wielkością zobowiązania postawionego przed nami w słowach: na nasz obraz. Dla nas oznacza to przede wszystkim konieczność uzbrojenia się w najczystszą postać miłości, która polega na zapominaniu o sobie, rezygnacji z jakichkolwiek oczekiwań w odniesieniu do innych na rzecz nieustannego wyszukiwania okazji do dzielenia się dobrem, niesienia pomocy i uszczęśliwiania ludzi. W tym właśnie zawiera się podobieństwo do Najwyższego i wtedy dopiero możemy mówić o byciu Jego dziećmi. 

Duch Święty w drodze. - Czekamy?
2022-05-29

   Jeszcze do niedawna obchodziliśmy tę uroczystość we czwartek - czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu. Przesunięcie jej na następującą niedzielę dokonało się, by i pracujący mogli przeżywać radość Chrystusowego wstąpienia do nieba.

   Przeżywamy ten dzień i pytamy: Jesteśmy radośni? Zbytnio przyzwyczailiśmy się do cyklicznego ponawiania pamiątek najważniejszych wydarzeń historii zbawienia i pewnie dlatego tak trudno o autentyczną radość. Nie chodzi tu bynajmniej o emocjonalne jej wyrażanie, ale o umiejętność spojrzenia ze spokojem na fakt Wniebowstąpienia naszego Pana jako na zapowiedź czekającej nas rzeczywistości. Skoro powiedział On: Pójdź za Mną - to aż do końca, aż do szczęśliwej wieczności.

   Oczywiście, że łatwiej o tym mówić i snuć marzenia niż realizować. Mimo szczerych chęci spełniania Jego najświętszej woli, wciąż jednak popadamy w grzechy, pozostając w niebezpiecznie odległym dystansie od Prowadzącego. Co zrobić? Wydaje się, że rzeczą najważniejszą jest naśladować Go w tym, co sam uznawał za najistotniejsze: trwaniu w jedności z Ojcem. Jego niezliczone modlitwy, noce nieprzespane, bo spędzone na spotkaniach z Tym właśnie, z którym stanowi On jedno oraz zachęta skierowana do uczniów, by trwali na modlitwie w oczekiwaniu na Pocieszyciela... To daje do myślenia. Przypomnijmy sobie, z jaką radością, odwagą i pewnością siebie wyszli z Wieczernika apostołowie po otrzymaniu darów Ducha Świętego. Iluż to ludzi szczerze pytało ich o sposób realizowania dalszej drogi życia! A źródłem tego było wytrwałe, wspólnotowe błaganie o wylanie łask trzeciej Osoby Boskiej.

    Też mamy taką możliwość. Przecież wszędzie tam, gdzie dwaj lub trzej zgromadzeni są w imię Pana Jezusa, tam i On jest. Wystarczy więc nawet modlitwa małżeńska czy rodzinna. Jednak w najbliższą sobotę będziemy usiłowali odtworzyć pentakostalną atmosferę Wieczernika w naszej świątyni: Adoracja, śpiew, wspólnotowa modlitwa. Nie powiem, że nie może Cię tam zabraknąć, bo przecież jest to możliwe, ale gdy zakosztujesz - wrócisz bogatszy. 

-1- 2 3 4 5 6 7 8 9 Następna
Niedziela
05 lutego 2023
Okres zwykły
7:30 - Msza św.
Intencja: ++ Teofila, Paweł, Renata (23. r. śm. Teofili) Klahs i zmarli z rodziny
9:30 - Msza św. - suma
Intencja: Za Parafian
11:00 - Msza św. dla dzieci
Intencja: ++ Rodzice: Irena i Juliusz (35. r. śm. Juliusza) Rosiccy, brat Stefan i zmarli z rodziny
12:15 - Msza św.
Intencja: + Zdzisław Kurzawa (greg. 6.)
18:00 - Msza św.
Intencja: ++ Zofia i Eugeniusz Machaj oraz zmarli z rodziny

(c) copyright 2009 - 2011 by Parafia Chrystusa Króla w Gdyni Małym Kacku