Dwoje młodych ludzi w kawiarni żartują ze sobą i uśmiechają się do siebie. Rozpromienieni, rozanieleni - już drugą godzinę... Kelner kilkakrotnie przebiegał obok ich stolika, wymowne spojrzenie rzucając im w talerzyki... Oni zaś, przeciągając te chwile szczęścia, wiedzą dokładnie, jakie zawisło między nimi pytanie: Kto płaci? Można by to nazwać niewinną przygodą, która po krótkiej chwili i tak będzie musiała znaleźć praktyczne rozwiązanie.

    Ale życie - czy w poważnym życiu pytamy Kto płaci? Zwykle zgadzamy się  co do tego, że nic nie ma za darmo (choć to nie do końca prawda). Jednak odpowiedź na pytanie Kto za to płaci? może czasem nawet uratować życie... 

   W osłupienie wprawić mogą wydarzenia, dziejące się w naszej Ojczyźnie. Niektórzy prorokują koniec świata. Może byłoby to najlepszym rozwiązaniem, ale raczej tak się nie stanie. Gdy bowiem apostołowie pytali o znaki końca czasów, Pan Jezus odpowiedział: Nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec. Potem dodał: podniosą na was ręce i będą was prześladować. A na koniec: I z powodu Mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich, ale włos z głowy wam nie spadnie. No, i tego należy się trzymać.  

   Co roku, w Uroczystość Wszystkich Świętych, polskie cmentarze żarzą się milionami zniczy. Pamiętamy o bliskich zmarłych. Oddajemy cześć poległym na wojnach i w czasie powstań. Mogiły toną w kwiatach i zniczach, ale mamy też bliskich, o których mało kto pamięta. Nie mają imion, nikt ich nie włączył do rodziny. To ci, wszyscy którym nie pozwolono się narodzić - dzieci. Ludzie. Miliony dusz, na marginesie naszych wspomnień, bo często są z pamięci wypierani. Czy można być bardziej wykluczonym?

   W tym roku, przez ręce Maryi, chcemy ich przyjąć, przytulić, przygarnąć, może nawet nadać imię. Będziemy prosić o wybaczenie te dzieci, którym nie pozwolono się narodzić. Ponadto zwrócimy się do wszystkich dzieci nienarodzonych, także tych zmarłych w sposób naturalny lub zmarłych tuż po porodzie, z prośbą o wstawiennictwo za nami u Boga.

   W tym szczególnie trudnym dla nas czasie potrzeba nam wszystkim jedności i wiary, oraz wspólnej modlitwy do Boga Ojca. Teraz wyjątkowo odczuwamy własną słabość, potrzebujemy wspólnego wołania o Miłosierdzie, o Miłość, która jest silniejsza niż śmierć.

    Owocem tej wielkiej modlitwy Polaków może być przywrócenie nadziei, wiary i przyjęcie pokoju Bożego.     

   Nie byliśmy do tego przyzwyczajeni: przed kilkunastu laty biskupi zaczęli mówić o tym, że Komunię św. przyjmować można zarówno na rękę jak i do ust. Wówczas się to nie przyjęło, ale nadszedł czas pandemii, w którym podgrzewana przez wiele ośrodków panika doprowadziła do przekonania, że wirus egzystuje najlepiej w kościele, zaś Komunia św. przyjmowana tradycyjnie, do ust, już na pewno zaraża życiu przyjmujących Ją.

    Na rozpoczynający się Tydzień Wychowania biskupi polscy wystosowali specjalny list, którego skrót poniżej prezentujemy.   

   Zwykle podczas remontów albo przeprowadzki odkrywamy przedmioty, które dla jednych są obciążeniem - po prostu śmieciami, a dla innych cudownym obudzeniem przeszłości.  

Zdawać by się mogło, że to taki banał: rodzina parafialna. Owszem, wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami w Chrystusie Panu - jak to często słyszymy - ale niewielu wie cokolwiek o członkach tej rodziny, niektórzy skrzętnie jej unikają albo zupełnie nie przyznają się do niej. A ona przecież jest i trwa. Wydarzenia ostatnich dni wymownie o tym przekonują. 

   Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu obchodzi się w Kościele w Wielki Czwartek. Wtedy jednak Pan Jezus rozpoczyna swoją mękę. Dlatego w XIII wieku zaczęto obchodzić osobne święto Bożego Ciała, aby za ten niezwykły dar Chrystusowi w odpowiednio uroczysty sposób podziękować.   

 Czas pandemii niewątpliwie zburzył wysiłek jednoczenia wspólnoty parafialnej. Narzucone limity ograniczyły i tak nie najlepszą frekwencję niedzielnych Mszy św. Niektórych ta sytuacja boleśnie rozgoryczyła, innym zaś uciszyła sumienia, ale wszystkich nas wpędziła (przynajmniej w początkowej fazie) w stan wysokiej niepewności. Jeśli naprawdę przyczyniło się to do ożywienia pobożności rodzinnej, to chwała Bogu. Jeśli nie - to okazja została zaprzepaszczona.

    Dzięki Bogu od dziś wracamy do (prawie) normalnych warunków. Gdyby nie to, że wciąż jeszcze należy w kościele zakładać maski, to byłoby całkiem znośnie. Większość z nas spogląda na nie jako na przedmiot upokorzenia, choć wygląda na to, że niektórzy tak się do owych masek zdążyli przyzwyczaić, że chyba i w trumnie zażyczą sobie ich założenia...

   Poważnie zaś mówiąc, czekamy tylko na dekret arcybiskupa w sprawie możliwości wznowienia spotkań dla parafialnych grup formacyjnych, co w najbliższym czasie będzie chyba możliwe. Tymczasem wdzięczni jesteśmy Bogu nie tylko za możliwość bezlimitowego uczestniczenia w Mszach św. ale też za to, że dokonało się w to w Święto Jedności - Zesłanie Ducha Świętego.  

   Co prawda uroczystość Zesłania Ducha Świętego dopiero za tydzień, ale właśnie dlatego dzisiejsza niedziela tworzy odpowiedni klimat do rozmyślań nad Jego rolą w życiu człowieka wierzącego.   Od dziecięcych lat wiemy, że istnieje. Uczą tego rodzice, pomagając dziecku czynić - początkowo niezdarny - znak krzyża świętego. Z czasem przenikać zaczyna do świadomości, że to nie jeden z Bogów, ale prawdziwy Bóg - tyle że Jego Trzecia Osoba. Na dalszym etapie dorastania okazuje się, że jest bardzo przydatny jako Duch Mądrości... Niestety, zdecydowanie więcej czasu zabiera oswojenie się z myślą, że jest On jednak przede wszystkim Miłością, czynnikiem jednoczącym trzy Osoby w jednym Bogu.

   Każdy świadomy katolik, czujący odpowiedzialność za własne i innych zbawienie, próbuje konstruować swój profil pobożności najlepiej jak potrafi. Niektórzy zawierzają swe życie Matce Najświętszej, inni czczą szczególnie Najświętsze Serce Pana Jezusa, jeszcze inni powierzają się św. Józefowi itd. Rzadko jednak odpowiednie dla siebie miejsce znajduje w naszym życiu Duch Święty. To powinno się zmienić. Winniśmy Go wzywać nie tylko w chwilach popadnięcia w tarapaty intelektualne czy psychologiczne. On powinien stać się motorem każdego naszego działania - z prostego względu: skoro jest Duchem Miłości, to ideałem byłoby, gdyby każda nasza myśl, słowo i czyn pochodziły właśnie od Niego.

    Najbliższa sobota stworzy okazję do modlitwy w tej intencji. Po Mszy św. wieczornej we wspólnocie modlitwy będziemy mogli rozgrzewać serca, zapraszając jednocześnie owego Ducha do kierowania nami.