Dlaczego obchodzimy Dzień Matki? Czytające to w tej chwili panie, godnością macierzyństwa obdarzone, mogą się obruszyć na tak sformułowane pytanie. I słusznie! Przyzwyczailiśmy się bowiem do tego, że matce po prostu za wszystko należy się wdzięczność. A to, że tylko raz w roku taki dzień obchodzimy, to dlatego, aby jedynie zasygnalizować konieczność realizowania takiej oczywistości.

   Co prawda dopiero w przyszłą niedzielę rozpoczniemy Tydzień Biblijny, ale dobrze jest wcześniej się do tego przygotować. Bo niby w każdym domu mamy przecież Pismo Święte. Jeśli nawet nie w formie drukowanej, to z łatwością sięgnąć możemy po zapis Bożej Mądrości korzystając z komputera czy telefonu komórkowego. Takiej dostępności Bożego Słowa nie było nigdy. Ale cóż z tego, jeśli przeminie Niedziela, a wraz z nią cały Tydzień Biblijny, a nic nie zmieni się w naszym życiu?

Czcigodni Bracia w kapłaństwie,

Siostry i Bracia!

   Święto Zmartwychwstania Pana w tym roku wpisuje się w podwójny Jubileusz: Roku Świętego i setnej rocznicy powstania naszej archidiecezji. Te dwie ważne okoliczności przypominają o tym, jak ważne jest, byśmy budowali w sobie tożsamość członka Kościoła w wymiarze tak powszechnym, jak i lokalnym. Dlatego tegoroczną Wielkanoc chcemy przeżywać z większą intensywnością - Pan daje nam bowiem wyjątkową łaskę umocnienia naszej wiary i budowania głębszych więzi braterskich. Wiemy, że nie da się ich doświadczyć, jeśli nie będziemy zbliżać się do Jezusa Chrystusa, naszego Odkupiciela. On na nas czeka!

   W tych dniach Triduum Paschalnego, mogliśmy osobiście przekonać się, jak wielką miłością pragnie nas nieustannie obdarowywać. Z wdzięcznością przyjmijmy dar poranka wielkanocnego, kiedy to nasz Pan wychodzi z grobu i kieruje się ku każdemu z nas. Otwórzmy Mu nasze serca, aby napełnił je światłem swojego zmartwychwstania. Niech Zwycięzca śmierci, piekła i szatana, wniesie w nasze życie nową nadzieję, a wraz z nią radość, pokój i moc paschalną.

   Bądźmy wszyscy w naszych środowiskach posłańcami radosnej nowiny, że Pan rzeczywiście zmartwychwstał (Łk 24, 34).   Chrystus, Pan życia niech Wam błogosławi na każdy dzień!

+ Tadeusz Wojda SAC

Arcybiskup Metropolita Gdański

   Niby tak niedawno, w Środę Popielcową, misjami rozpoczęliśmy czas wielkopostnego nawracania się ku Bogu, a tymczasem już za tydzień rozpoczniemy finisz - wejście na ostatnią prostą, odsłaniającą nie tylko tajemnice sponiewierania naszego Pana, ale też chwalebnego Zmartwychwstania.   Ów finisz rozpoczyna się zawsze w szóstą niedzielę Wielkiego Postu, zwaną Niedzielą Palmową albo Niedzielą Męki Pańskiej. Liturgia Kościoła wspomina w tym dniu uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy Ewangeliści. Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm, a w naszym wypadku Msza św. dla dzieci będzie poprzedzona procesją do kościoła.  

   Rozpoczął się 24 grudnia i potrwa do 6 stycznia 2026 r. Obchodzimy w nim 2025 rocznicę przyjścia na świat Boga - Człowieka, który dokonał naszego odkupienia.

    Żydzi obchodzili rok jubileuszowy po upływie siedmiu lat szabatowych (czyli 7x7 lat). Rok pięćdziesiąty był tzw. rokiem jubileuszowym, w którym nie wolno było uprawiać roli, należało świętować na cześć Pana, darować długi, zwrócić zastawioną cudzą własność i podjąć szeroko rozumiane dzieła miłosierdzia.

   Tym tropem idąc, również Kościół Katolicki, na mocy odkupieńczych zasług Pana Jezusa, od wieków ogłasza Rok Jubileuszowy, z którym wiąże się wiele dobrodziejstw, ale przede wszystkim możliwość uzyskania odpustu zupełnego.  

   Nie wiemy jak długo żył ani też ile miał lat gdy poślubił Miriam z Nazaretu. Pewna zakonnica hiszpańska, żyjąca w XVII wieku, María Fernández Coronel y Arana, na podstawie prywatnych objawień, których doznała, twierdziła, że w momencie zaślubin Józef liczył sobie 33 lata, a Jego wybranka 14... Z kolei bł. Anna Katarzyna Emmerich - również na podstawie objawień - podniosła ten wiek do 45 lat, a Maryi do 15... Tak czy owak trudno byłoby o takim człowieku mówić to, co śpiewamy w czasie kolędowym: i Józef stary, i Józef stary. To pisma apokryficzne przypisały mu podeszły wiek - prawdopodobnie by ocalić reputację Najświętszej Panny jako zawsze Dziewicy. Nie wiemy, jak było naprawdę, ale nie powinno to mieć dla nas żadnego znaczenia, skoro wiadomo, że w miłości, czystości i świętości przeżyli wspaniałe i trudne chwile. 

   Co roku w czasie wielkopostnym odbywają się rekolekcje parafialne.  Od kilku lat rozpoczynamy je Środą Popielcową. Jest jednak wymóg Kodeksu Prawa Kanonicznego, by co kilka lat organizować tzw. Misje Parafialne. Zwykle są to odstępy dziesięcioletnie. W naszej wspólnocie ten rodzaj rekolekcji głosił w roku 2016 ks. Ryszard Nowak z diecezji katowickiej.    

   Niedawno poproszono mnie o wzięcie udziału w pielgrzymce do Rzymu, Manopello i kilu jeszcze innych miejsc działania Boga na ziemi. Transport do ziemi włoskiej odbywał się drogą powietrzną. Miejscowa aura raczej budziła zniecierpliwienie i pragnienie znalezienia się jak najszybciej na miejscu, bo tu po prostu było zimno i ponuro. Tymczasem na lotnisku przetrzymano nas nieco w chłodzie i dżdżu. Wreszcie podjechały schody samolotowe i mogliśmy wejść do wnętrza samolotu. 

   Na 33. Światowy Dzień Chorego papież Franciszek wystosował orędzie, w którym przypomina, że jest on obchodzony w Roku Jubileuszowym 2025, w którym Kościół zaprasza nas, abyśmy stali się pielgrzymami nadziei - nadziei, która nie może zawieść i umacnia nas w ucisku.

   Choć to słowa pocieszające, to nie zawsze są w stanie umocnić człowieka w poważnej chorobie, w kalectwie. Tu słowa pociechy czy nawet dobre działania mogą nie wystarczyć. Tu potrzeba większego wsparcia - pomocy Boga, Jego siły. On nigdy nie zawodzi, a przychodzi z pomocą na trzy sposoby:

   W zabieganiu codzienności, zadręczając się niejednokrotnie niemożnością wykonania wszystkiego, co sobie zaplanowaliśmy, zapominamy o innym rodzaju egzystencji: o życiu w ciszy, w cieniu Najświętszego Sakramentu, poświęcenia siebie dla innych w nieustającej modlitwie za wszystkich ludzi, za wszystkie sprawy czyli również za nas. Oznacza to, że nawet gdy my błądzimy i zapominamy o najważniejszym, jest ktoś, kto modli się za mnie...

   Dzień dzisiejszy ma być naszą odpowiedzią na tę cichą miłość. Dlatego dziś właśnie nie tylko wspieramy materialnie członków zakonów kontemplacyjnych, którzy nie podejmując żadnej zarobkowej pracy na zewnątrz, jak te ptaki powietrzne i lilie polne liczą jedynie na Bożą opiekę. Ten zaś posługuje się innymi ludźmi, zdolnymi przyjść im z pomocą. To, oczywiście, bardzo ważne, ale nie wiadomo czy nie najważniejszym jest wsparcie duchowe. Ci ludzie przecież (zarówno zakonnicy jak i siostry zakonne) najbardziej narażeni są na działanie złego ducha, bo wszystko poświęcili dla Najwyższego i dla Niego chcą sami być niejako wiecznymi lampami, płonącymi przed Jego obliczem już tu, na ziemi.

   W Konferencji Episkopatu osoby te reprezentowane są przez bpa Jacka Kicińskiego CMF. Przewodniczy on Komisji KEP ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Przypomniał on, że w Roku Jubileuszowym, przeżywanym pod hasłem Pielgrzymi nadziei szczególnie dla osób konsekrowanych właśnie Jezus Chrystus jawi się jako nadzieja ożywiająca nasze życie - życie tych, którzy posłani są do innych. W tym właśnie sensie osoby konsekrowane były, są i będą pielgrzymami nadziei. Są bowiem tymi, którzy niosą miłość Boga do każdego człowieka, bo być pielgrzymem nadziei oznacza - zdaniem bpa Kicińskiego - być przede wszystkim zwiastunem Dobrej Nowiny dla każdego człowieka.

   Jest to, oczywiście, jedyny i wyjątkowy rodzaj apostolatu - apostołowanie przez modlitwę. Opiera się ono nie na wielkich dziełach, dostępnych wzrokowi ludzkiemu, ale na cichej wierności codziennej modlitwie, doskonalonej każdego dnia dzięki łasce Bożej.