Takie określenie ciśnie się na usta, gdy myślimy o największej świętości Izraela - Arce Przymierza, którą Filistyni zabrali do niewoli. Nie tu jednak zaczęło się owo świętokradztwo. Otóż dwaj synowie Helego, Hofni i Pinchas, nie cieszyli się dobrą sławą wśród ludzi. Zła opinia o nich docierała również do bogobojnego kapłana, ich ojca. Cóż mógł jednak zrobić, gdy pouczenia i napomnienia nie odnosiły skutku, a oni - bazując na ojcowskiej sławie - używali tego świata, nie bardzo przejmując się posłannictwem, jakie im zlecił Pan Bóg.

    Fakt, że postanowili oni wyprowadzić w środek bitwy największą świętość narodową, było nie tyle oznaką lekkomyślności, co szaleństwa wręcz. Znając wszechmoc Najwyższego spodziewali się z pewnością, że jak w poprzednich wiekach On sam będzie walczył za nich. Z pewnością nie spodziewali się, że Bóg dopuści klęskę tak dalece idącą, że samego siebie pozwoli zabrać w niewolę. Był to jednak rodzaj szantażu religijnego. Jak Pan Bóg mógłby na coś takiego pozwolić. Tym bardziej, że sami, własnym życiem nie dostarczyli jakoś powodu do życzliwego ich posłuchania.

    To też jakaś wskazówka dla nas: na Bogu nie można niczego wymuszać. Owszem, prosić w pokorze, ale i życiem swoim zaświadczyć, że czynimy wszystko, aby w Jego oczach zasłużyć na akt łaski.