
Nauczyciele, wychowawcy, a zwłaszcza rodzice zainteresowani są zwykle jak najlepszym przygotowaniem młodego pokolenia do odpowiedzialnego życia w dorosłości. Chyba nikomu nie udało się doznać satysfakcji z wprowadzenia swego planu wychowawczego w stu procentach. I bardzo dobrze! Trzeba bowiem uwzględnić samego wychowanka, który musi się nauczyć wybierać. Wychowanie polega na stymulowaniu pewnych przemyśleń i zachowań z możliwością świadomego zatwierdzenia lub odrzucenia podsuwanych propozycji. Bywa, że rozanieleni rodzice dziwią się postępami własnego dziecka i tym, do czego ono doszło. Zdarzają się też inne sytuacje, gdy proces wychowania przebiega boleśnie, a owoc końcowy zasługuje jedynie na łzy - łzy bezradności.
Czy i Chrystus wylewał łzy bezradności? W pewnym sensie tak, bo wyczerpał już wszystkie dostępne mu środki (przymus zawsze wykluczał) i nie może ucieszyć się choćby mizerną próbą poprawy. Dlatego zapowiada kataklizm - zburzenie Jerozolimy, do którego faktycznie dojdzie około czterdziestu lat później.
Dlaczego ...


