Nabożeństwo Gorzkich żalów powstało w Polsce i nie jest praktykowane, z wyjątkiem środowisk polonijnych, poza granicami naszego kraju. Ułożył je na początku XVIII wieku, posługujący w warszawskiej parafii p.w. Świętego Krzyża, ks. Wawrzyniec Stanisław Bonning z zakonnego Zgromadzenia Księży Misjonarzy i ogłosił drukiem w roku 1707. Wkrótce Gorzkie żale uzyskały aprobatę władz kościelnych i w szybkim tempie zaczęły upowszechniać się na ziemiach polskich. Dziś są, obok Drogi krzyżowej, najbardziej znanym polskim nabożeństwem służącym czczeniu i rozważaniu męki Chrystusa.
   Gorzkie żale rozpoczyna śpiew tzw. Pobudki - zachęty do zadumy nad cierpieniami pojmanego Pana Jezusa. Kolejne części tego nabożeństwa podzielone są na trzy wersje, które zwykle wykonuje się zamiennie. Wszystkie one mają jednak wspólną budowę, na którą składają się trzy rodzaje pieśni: Hymn, Lament duszy nad cierpiącym Jezusem i Rozmowa duszy z Matką Bolesną. Gorzkie żale odbywają się zwykle w połączeniu z wystawieniem Najświętszego Sakramentu, a także z tzw. kazaniami pasyjnymi mającymi przybliżyć duchowy sens ofiary Chrystusa.