Nic tak nie cieszy człowieka jak uśmiech dziecka, a jeśli tych uśmiechów jest kilkanaście czy kilkadziesiąt...

    Tak właśnie było w tym roku podczas wakacyjnych wyjazdów. Te uśmiechy są wyrazem wdzięczności dla wszystkich, którzy wspierając Festyn Parafialny zapewnili dzieciakom wakacyjne atrakcje.

   Zgodnie z sugestią PZ Caritas w tym roku dzieci wyjechały na trzy wycieczki (czwarty wyjazd Caritas zorganizuje dla osób starszych). Wydawać by się mogło, że zorganizowanie wycieczki jest sprawą prostą. Jednak jak to zrobić, gdy rozpiętość wiekowa uczestników waha się od 4 do 15 lat? Trzeba poszukać takich miejsc, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Dlatego pojechaliśmy do Parku Rozrywki Nowa Holandia w Elblągu, gdzie największą atrakcją była 28 metrowa zjeżdżalnia. Skorzystać z niej chcieli wszyscy, niestety dzieci poniżej siódmego roku życia wpuszczano na nią tylko pod opieką dorosłych. Cóż było robić, opiekunowie dzielnie wspinali się do góry (słysząc pytanie: a dlaczego pani tak wolno idzie?) żeby maluchy miały frajdę. 

   Druga wycieczka zawiodła nas nad Jezioro Raduńskie. Wyjeżdżając z Gdyni obawialiśmy się trochę o pogodę, jednak Stężyca przywitała nas pięknym słońcem i pustą plażą. Dzieci bardzo szybko zorganizowały sobie różne atrakcje, oczywiście największą frajdą była kąpiel w jeziorze pod czujnym okiem ratowników. Kiedy większość szkoliła swój talent pływacki cztery grupy pływały na rowerach wodnych podziwiając okolicę. 

   Trasa ostatniego wyjazdu zawiodła nas do Malborka. Tam poszliśmy do Parku Dinozaurów i Smoków. Naszą przygodę rozpoczęliśmy w kinie 5D oglądając film o dinozaurach. Niektórzy musieli zdjąć okulary, inni reagowali piskiem jednak wszyscy zgodnie orzekli, że film był „fajny\". Później poszliśmy obejrzeć park z góry czyli przeżyć emocje związane z parkiem linowym. Maluchy szybko pokonały łatwiejszą trasę (niektórzy nawet po kilka razy), starszym zajęło to zdecydowanie więcej czasu. Wykorzystując wszystkie atrakcje dostępne w parku czas mijał szybko i trzeba było wracać. 

   Jak to powiedział jeden z uczestników: szkoda, że już się skończyło, ale za rok znowu pojedziemy... 

   Tym razem przyszła kolej na drugą kondygnację plebanii. Jeśli chodzi o instalację grzewczą, wodną i kanalizacyjną, to wszystko zostało wymienione przed blisko dziesięciu laty w całej plebanii. Jej piętro i poziom salek również zostały w całości wymienione w zakresie elektryki, natomiast parter był ciągle odsuwany na dalszy plan, bo zawsze było coś istotniejszego do roboty. Jednakże zbyt często wyłączające się bezpieczniki dały znać, że już czas na wymianę instalacji elektrycznej również i na tym poziomie. Ostatecznie dokonało się to w ciągu ostatnich dwóch tygodni, ale pojawiła się konieczność naprawienia rozprutych w tym celu ścian. Przy-wracanie im właściwego wyglądu właśnie się dokonuje. 

   Opadł już kurz po Westernie w Małym Kacku, ale w pamięci wciąż są żywe obrazy z naszego parafialnego Festynu.

  Już 20 czerwca od godz. 15.00 spotkamy się na Festynie Rodzinnym. Tym razem na terenie plebanijnym, na którym w przyszłości ma powstać Dom Rekolekcyjny, mający spełniać funkcje zarówno Centrum Duchowego jak i Centrum Kultury. 

   Tym razem nie chodzi o ów betonowy, który zastąpiony został lekkim płotem drucianym, ale o ten, który odgradzał podwórze plebanijne od trawników przed plebanią. Był on postawiony przed laty z cegły murowanej na lekką zaprawę. Po obaleniu przylegającego doń garażu ten odcinek ceglanej zapory utracił stabilność. Kolejne przęsła muru nie były zbrojone, skutkiem czego zdążyły popękać. Najgorsza sytuacja była przy metalowej furtce, która podczas większych temperatur klinowała się między słupkami, co powodowało konieczność wyrywania jej dla otwarcia... Groziło to zwaleniem się na otwierającego.

    Dlatego w piątek i sobotę pracowała ekipa parafian, którzy skrzyknęli się telefonicznie i rozebrali niebezpieczną konstrukcję, a następnie postawili płot nowy, betonowy, ale za to stabilny, który - daj Boże - będzie mógł bezpiecznie pełnić swą funkcję przez wiele lat. Bóg zapłać!

   Nie po raz pierwszy wspomniana akcja wielkopostna przeprowadzona została w naszej wspólnocie przez członków PZ Caritas. Z informacji przez nich przesłanych wynika, że w tym roku rozdysponowano w naszym kościele 200 skarbonek Jałmużny Wielkopostnej. Do kosza ustawionego przy stole ze święconką w Wielką Sobotę wróciło 63, których zawartość zamknęła się kwotą 1952 zł. Pieniądze te zagospodarowane zostaną przez parafialną Caritas na wsparcie ubogich parafian - zwłaszcza osób samotnych.

   Przy tej okazji warto przypomnieć, że każda złotówka wrzucona do skarbony św. Antoniego, również zasila konto PZ Caritas. Dzięki temu jego członkowie wciąż mogą wspierać ubogich. Wszystkim za ofiarność w tym zakresie składamy serdeczne Bóg zapłać. 

   To, które odbyło się w minioną środę, miało cel bardzo konkretny: chodziło o to, by rozważyć głosy parafian zawarte w pokolędowej ankiecie. Wobec oczywistej niemożliwości analizowania wszystkich głosów na jednym posiedzeniu rady, wcześniej zebrała się grupa robocza dla pogrupowania niejako przeróżnych uwag. Ankiet nie wróciło zbyt wiele - ostatecznie było ich (łącznie z internetowymi) 81. Zawierały one czasem bardzo cenne uwagi, innym zaś razem były (delikatnie mówiąc) kontrowersyjne. Co do niektórych z nich podjęto decyzje od razu, do innych będziemy wracać podczas kolejnych spotkań rady, ale wszystkie z nich będą wymagały osobnego omówienia na łamach naszego parafialnego biuletynu. Niekiedy bo-wiem postulowano podjęcie działań od lat funkcjonujących, jak na przykład zorganizowanie letniego wyjazdu z dziećmi w góry... Ale były też bardzo cenne propozycje, które - być może - są w stanie poprawić gorliwość i oddanie Bogu naszych parafian. O to przecież chodzi. Postaramy się więc w kolejnych numerach niniejszego pisemka odnieść się do przesłanych sugestii. Wszystkim za odzew dziękujemy i zapraszamy do konkretnej współpracy. 

   Ta pora roku zawsze jest wyczekiwana - niezależnie od tego, czy zima była sroga czy też łagodna. Wiąże się ona jednak z koniecznością porządkowania ulic, chodników i zieleni przydomowej. Nie inaczej jest z terenem przykościelnym. A ważne to jest szczególnie w perspektywie Świąt Wielkanocnych... Dobrze, że mamy znającego się na rzeczy pana kościelnego, który sam dba o takie rzeczy i... ma kolegów gotowych na każde wezwanie, gdy tylko chodzi o piękno domu Bożego i jego otoczenia. W takim właśnie składzie w minionym tygodniu uporządkowali oni przykościelne trawniki wykorzystując do tego urządzenie zwane wertykulatorem, użyczone zresztą przez innego parafianina, mającego wypożyczalnię tego typu sprzętu i już niejednokrotnie ratującego nas w potrzebie różnego rodzaju maszynami ogrodniczymi czy budowlanymi. Tak więc trawniki wokół kościoła zostały - jak to się mówi - napowietrzone, korzenie traw poprzerywane, wydobyty na powierzchnię materiał został zagrabiony i zutylizowany. Co prawda czeka nas jeszcze nawiezienie czarnej ziemi na niektóre przerzedzone trawniki, zwłaszcza od strony wschodniej kościoła i posianie nowej trawy, ale to dopiero po uroczystościach I Komunii i bierzmowania. 

 Oczywiście, przeżywamy je co roku i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Pocieszające jest jednak to, że do posług w tych dniach, do podejmowania różnych zadań zjawiają się nowi ludzie. Poproszeni o wsparcie, nie odmawiają. Zauważyć więc należy scholę wypełniającą polifonicznymi głosami naszą świątynię. (Nie robi się tego z marszu - konieczne były liczne próby.) Osoby do czytań, śpiewania psalmów, służba liturgiczna pod przywództwem niezawodnego Bazylego, dzieci pełniące dyżury przy Grobie Pańskim w strojach żołnierzy rzymskich, ministranci adorujący w ciszy oraz wierni, z trudem usiłujący zachować anonimowość, a zapewniający towarzystwo Panu Jezusowi po kilka razy dziennie i to w mierze większej niż postulowana przez Pana godzina...

   Przyzwyczailiśmy się do tego, że dekoracja Grobu przygotowywana jest przez panów, których grono w tym roku się zmniejszyło, ale tym bardziej jesteśmy im wdzięczni. Wszystkim za wszystko Bóg zapłać! 

   W minioną środę odbyło się kolejne spotkanie Rady Duszpasterskiej. Tym razem dotyczyło ono zbliżającego się Triduum Paschalnego. Wiadomo, że już owe dni - poczynając od ceremonii W. Czwartku - są już faktycznie świętami Paschalnymi. To bez wątpienia najważniejsze dni w liturgii całego roku kościelnego. I właśnie dlatego muszą one być jak najlepiej przeżyte, ale by tak się mogło stać, liturgia tych dni musi być jak najlepiej przygotowana. Oczywiście, że główny ciężar posług spada na ministrantów i lektorów. Chodzi jednak o to, by włączyć jak najszerszą reprezentację całej parafii do czytań, śpiewów czy procesji darów ofiarnych. Stąd przedstawiciele poszczególnych grup parafialnych, podczas wspomnianej rady - wysuwali kandydatury swoich członków do poszczególnych posług.  

  Nie chodzi tu jednak o zwykłe walory estetyczne - o to, by się nie jąkać przy czytaniu albo nie fałszować w śpiewie. Rzecz polega na tym, aby przekazywane treści głęboko w sobie przeżyć i we wspólnej modlitwie porwać wszystkich obecnych w kościele ku Panu Bogu. To zaś nie jest rzeczą łatwą.

    Dlatego konieczne jest odpowiednie przygotowanie. Nawet najlepszy lektor nie powinien „z biegu\" podchodzić do czytania tekstów liturgicznych (wszak to Słowo Boże), a choćby i najpobożniejszy chrześcijanin nie może podejść do modlitwy wspólnotowej, gdyby chciał prezentować w niej siebie. Mamy nadzieję, że wybrana reprezentacja pomoże nam dobrze przeżyć ten czas.