Człowiek, jako istota rozumna, stara się organizować życie według założonego planu. Aby go zrealizować jak najlepiej i przy najmniejszym wysiłku posługuje się często odpowiednimi narzędziami czy nabywanym do tego celu sprzętem. I wszystko musi działać. Jeśli narzędzia zawodzą, wymienia je na inne, gdy szwankuje sprzęt - oddaje go do serwisu. Bywa jednak, że sprzęt naprawiany uporczywie się psuje, nie spełniając swych funkcji. Wówczas należy go po prostu wymienić, czyli nieużyteczny wyrzucić.

   Doskonale to rozumiemy i akceptujemy taką logikę. Dzieje się tak zresztą nie tylko w odniesieniu do urządzeń mechanicznych. Gdy bowiem ktoś zatrudnia pracownika, to ma prawo oczekiwać, że ten będzie wypełniał swoje funkcje rzetelnie. Gdy w pracy zawodzi, należy go pouczyć, następnie upomnieć, ewentualnie ukarać, a ostatecznie... zwolnić. To też rozumiemy.

   Gdy jednak pomyślimy o zadaniach jakie nałożył na nas Pan Bóg i sposobie ich realizacji... Powstaje wątpliwość: czy wypełniam dobre czyny, dla których zostałem stworzony, które Bóg „z góry przewidział, abyśmy je pełnili?"