Wspólnota stołu zawsze jest i była ważna. To przecież istotne, kogo zaprasza się do stołu - kogo chce lub nie chce się mieć u siebie na czas jakiejś uroczystości. Zaproszenie do kogoś poważanego zwykle odczytywane bywa jako wyróżnienie i odwrotnie: jeśli taka osoba zechce zaprosić kogoś, kto mógłby się owego zaproszenia nie spodziewać, wówczas również odczytuje to jako wyróżnienie. Pan Jezus pozwalał się zapraszać, podnosząc w ten sposób rangę domu, w którego progi wkraczał. I nie ma wątpliwości, że wizyta taka na długo pozostawała w pamięci nie tylko dorosłych, ale przede wszystkim dzieci, które być może niewiele pamiętały z Bożego przekazu, ale kolejnym pokoleniom opowiadać mogły jaki to wielki Gość był kiedyś w ich rodzinnym domu...

   To jednak nie wystarczy. Gdziekolwiek bowiem Pan Jezus przychodził, realizował tam swoją misję ostrzegania ludzi przed niebezpieczeństwami grzechu, a jednocześnie wskazywania właściwej drogi życia. W tym sensie liczy się nie tyle to, jak przebiegało owo historyczne spotkanie z Mistrzem, ile to, jak bardzo odmieniło gospodarzy. Jeśli przemiany nie było, można powiedzieć, że cały trud Pana poszedł na marne. Nic dziwnego wówczas, że przy końcu czasów usłyszą oni: „Nie znam was...\"

   Ewangelię jednak musimy odczytywać nie tylko w aspekcie historycznym. Przyjmując Chrystusa do serc naszych stajemy się gospodarzami, przyjmującymi tak znamienitego Gościa. Ogromne to dla nas wyróżnienie. Jednak i my pozostajemy z pytaniem, czy właściwie realizujemy Jego zalecenia. Jeśli bowiem nie...