Z takim pytaniem spotykamy się niejednokrotnie w sytuacjach klęsk, wojen czy chorób. Jakby to On był winien wszystkich nieszczęść na świecie. A przykazania? A napomnienia prorockie? A nawoływanie do przestrzegania pierwotnego porządku? To nic nie znaczy? Przecież On urządził świat według najlepszego pomysłu i pięknie byłoby na nim, gdyby trzymać się ustalonych reguł. Pierwszym, który je przekreślił był ów anioł upadły, który nieprzerwanie prowadzi wojnę ze swoim Stwórcą. Nie mogąc dosięgnąć Jego, mści się na bożych stworzeniach. Wraz ze swymi towarzyszami, jako wściekłe psy na łańcuchach, usiłują się zerwać, by zagryźć Boże dzieci. Gdyby nie ochrona Najwyższego, już byśmy nie istnieli. On jednak nie pozwala na to... - do czasu. Gdy bowiem człowiek oddala się od Boga i nie chce utrzymywać z Nim relacji, życie zaczyna prowadzić według własnego upodobania, trudno się dziwić, że Pan Bóg odstępuje od pierwotnych zobowiązań i nie reaguje na kąsania złego... Jakby chciał powiedzieć: No, radźcie sobie teraz i próbujcie sami zatroszczyć się o swoje bezpieczeństwo.

   Dzisiejsze pierwsze czytanie ukazuje najeźdźcę asyryjskiego jako narzędzie w ręku Boga. W tym właśnie sensie, że ów naród, sprowokowany przez złego, przeobraził się w bestię i żywił się mordem, grabieżą i gwałtem. Pan Bóg na to pozwolił, bo i dlaczego miałby bronić ludu, który odwrócił się od Niego. Wciąż jednak czuwał. Dostrzegł przekroczenie miary w karaniu i zapowiedział karę dla najeźdźcy. Tak działa to w wielu wypadkach. Ale nie zawsze...

   Historia Hioba, historia Syna Bożego i wielu świętych pokazała, że nie każde cierpienie jest owocem odstępstwa. Czasem Bóg narzędziem cierpienia pragnie oszlifować niekształtne diamenty. Jeśli tylko poddadzą się one Bożemu działaniu i bez skargi znoszą doświadczenia, wkrótce odbijać będą w sobie promienie Stwórcy. Dlatego właśnie należy czytać cierpienie i zawsze je przyjmować, będąc w stałym kontakcie z Czuwającym.