Dzięki Judzie i jego braciom świątynia znów zabłysło dawnym blaskiem, a Pan Bóg ponownie zechciał odbierać tam chwałę. Jakież towarzyszyły temu emocje! Ileż w tym było łez radości i głębokich przeżyć!

   Pytanie jednak: czy nie trzeba było doprowadzić najpierw do utraty tego wszystkiego, do podeptania świętości, by dopiero poniżenia przez obcych i utrata godności uświadomiły im, że nie warto było opuszczać Boga dla krótkich chwil iluzji wolności.