Wiele czasu spędzała przed Bogiem adorując Go w Najświętszym Sakramencie albo kontemplując we wspomnianym obrazie. Chciała być i istotnie była przed Nim jak dziecko, które nigdy nie ma dość przebywania w obecności ukochanego rodzica. Jeśli zatarły się wspomnienia z dzieciństwa, to może wśród wielu z nas zachowała się pamięć o własnych dzieciach, które z zaangażowaniem bawiły się czy to lalkami czy samochodzikami, ale gdy na moment straciły ukochaną mamę czy tatę z pola widzenia, natychmiast zaczynały szlochać albo biegać po domu, szukając osoby dającej dyskretne oparcie.

   Dlatego zawsze chciała być dzieckiem - dzieckiem Boga, czuć Jego wsparcie i dla tego kochanego Taty spełniać wszystko, co jej objawi. Czy potrzeba czegoś więcej? Dlaczego, jako dorośli tego nie pojmujemy? Bo już jesteśmy duzi, doświadczeni albo za starzy? Przypomnijmy sobie: Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego... Może warto przypominać sobie tę Małą Świętą, która ostatecznie jest dziś doktorem Kościoła. Za co? Właśnie za rozpracowanie owej genialnej teorii dziecięctwa Bożego. Każdego na nie stać i - jak się okazuje - nie ma innej drogi. Wróćmy...