Tego akurat reklamować tu nie będziemy, ale wciąż trudno zgadnąć cóż takiego ma być wkrótce... Najpewniej chodzić może o przyszłą niedzielę, w którą wspominać będziemy wszystkich świętych. Oczywiście. To jednak żadne odkrycie. W końcu co roku w tym czasie staramy się oczyścić groby naszych zmarłych, usunąć spośród nich liście, umyć nagrobki i ozdobić kwiatami oraz zniczami. To taki gest, będący wyrazem tego, że wciąż pamiętamy o tych, którym tak wiele zawdzięczamy i choćby w ten sposób pragniemy przedłużyć tu, na ziemi, pamięć o nich. Może dzięki temu dzieci pamiętać będą o swoich dziadkach, gdy nas już zabraknie na tym świecie, ale nie ma się co łudzić, że pamięć ta wystarczy do kolejnego pokolenia, czyli pradziadków. Wtedy już pewnie skazani zostaniemy na zapomnienie. Nawet jeśli jakimś cudem przechowają się nagrobne litery - nasze nieistotne już dane osobowe...

   Nie ma jednak resetu pamięci u Pana Boga. W Jego oczach nikt nie jest zapomniany i choćby już nikt spośród najbliższych nie chciał wspominać nas w modlitwach, choćby nikt w wypominkach nie wskazał naszych imion ani nie poprosił o odprawienie Eucharystii o radość nieba dla nas, to jednak w modlitwach Kościoła codziennie wznosić się będzie ku niebu błaganie: Pamiętaj także o naszych zmarłych braciach i siostrach, którzy zasnęli z nadzieją zmartwychwstania, i o wszystkich, którzy w twojej łasce odeszli z tego świata. Dopuść ich do oglądania Twojej światłości. W momencie, gdy modlitwy te zaczną dotyczyć nas samych, nic innego już liczyć się nie będzie. Wówczas z tęsknotą wyczekiwać będziemy (jak to niekiedy czytamy na nagrobkach) każdej Zdrowaśki i każdego Wieczny odpoczynek. Już nie przypuszczając, ale czując na sobie, jaką ulgę sprawia każde westchnienie kogoś po tamtej stronie.

   W tym sensie powyższy tytuł może oznaczać: Przygotuj się, bo możliwe, że już wkrótce będziesz wyczekiwał, gdy dziś wciąż jeszcze możesz dać swój czas, swoją pamięć, a przede wszystkim modlitwę ...