Pamiętamy wyrzut Pana Jezusa, skierowany do Apostołów, których w Ogrójcu tak bardzo potrzebował: Jednej godziny nie mogliście wytrwać przy Mnie?

   Wiele się mówi o kryzysie w Kościele i różne są interpretacje tego, co się w nim aktualnie dzieje. Warto jednak zwrócić uwagę na spokojną, pełną rozsądku analizę sytuacji, nakreśloną przez gwinejskiego kardynała, byłego prefekta Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, kard. Saraha. 13 czerwca mieli okazję jej wysłuchać biskupi amerykańscy na Katolickim Uniwersytecie USA w Waszyngtonie.

   Takimi słowami rozpoczyna się popularna  piosenka kabaretu OT.TO. Samo słowo wakacje pochodzi od łacińskiego vacatio, oznaczającego odpoczynek, a nawet próżnowanie. Jeśli odpoczynek chętnie akceptujemy, to myśl o próżnowaniu rodzić może zgorszenie.

   Do korzystania z wypoczynku zachęcał sam Pan Jezus, mówiąc do znużonych nauczaniem i innymi działaniami apostołów: „Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!" A ewangelista Mateusz dodaje swój komentarz: Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. (Mk 6,30) 

   W czerwcu w szczególny sposób czcimy Najświętsze Serce Pana Jezusa. Ten kult rozpoczął się w średniowieczu od powiązania Rany boku Jezusa z Jego Najświętszym Sercem. Do świętych i błogosławionych, którzy wyróżniali się szczególnym nabożeństwem do Serca Pana Jezusa należy św. Mechtylda (1241-1298), która na zaproszenie samego Pana Jezusa wchodziła do Jego Serca i w nim spoczywała. Pewnego dnia w czasie spotkania Pan tak mocno przycisnął jej serce do swojego, że miała wrażenie iż odtąd te dwa serca stanowią jedno. Podobnym przywilejem cieszyła się młodsza siostra Mechtyldy, św. Gertruda (1250-1303). Jej zasadnicze dzieło, które wsławiło jej imię po całej Europie, to Poseł Bożej pobożności. Jest to piękny poemat o miłości Boga do duszy, której źródłem jest Najświętsze Serce Syna Bożego. 

   Od kilku lat nasz parafialny festyn organizujemy w uroczystość Bożego Ciała. Mimo, że doświadczenia festynowe mamy raczej dobre, to nie wszyscy akceptują ten właśnie termin. Nie wiemy jak będzie w tym roku, ale od czasu przeniesienia tej fiesty na Boże Ciało pogodę mieliśmy dobrą, a to w zasadzie gwarantuje dobrą zabawę. Były też argumenty, że w długi weekend wiele osób wyjeżdża z Kacka i dlatego nie będą mogli w tym parafialnym święcie uczestniczyć. Z drugiej jednak strony, skoro ludzie migrują w tych dniach, to znaczy, że również do naszych parafian przyjeżdżają goście, a nigdy nie będzie tak, że wszystkim odpowiada wybrany termin. 

   Deklaracja Dignitas infinita o godności człowieka to dokument Dykasterii Nauki Wiary zaaprobowany przez Ojca Świętego Franciszka, poruszający kluczowe zagadnienia ludzkiego życia. W związku z narastającą w przestrzeni publicznej i działaniach rządu presją dotyczącą zmiany prawnej ochrony życia ludzkiego w kierunku legalizacji zabijania dzieci w łonie matek, pragniemy przypomnieć jednoznaczne i niezmienne stanowisko Kościoła w tej kwestii. 

  Różne są powody, dla których ludzie sięgają po modlitwę. Czasem jest to po prostu przyzwyczajenie - bo tak nauczyli rodzice. Wyższym stopniem doskonałości jest głębokie wewnętrzne pragnienie spotkania z Bogiem i nieustanne wyrażanie Mu swojej miłości i przywiązania. Bywa i tak, że Gdy trwoga to do Boga... I to też nie jest źle. Owszem, można mówić wówczas, że jest to interwencja bardzo interesowna, ale przecież jest...

 Sakrament bierzmowania, sakrament umocnienia Duchem Świętym albo Wylanie Ducha Świętego - to różne nazwy tej samej rzeczywistości.

    Zaledwie we środę wzruszaliśmy się białymi szatkami dzieci przyjmujących po raz pierwszy Pana Jezusa do serc swoich, a już w piątek staniemy się świadkami oddziaływania mocy Ducha Świętego na naszą, parafialną młodzież. 

   Może nie wszystkich przekonuje tytułowa nazwa: sakrament dojrzałości chrześcijańskiej. Nawet niektórzy rodzice, choć najlepiej życzą swoim dzieciom, mają wątpliwości, co do poprawności tej nazwy. Bierzmowanie - to zrozumiałe, ale dojrzałość? W ich wydaniu? 

   Któż z nas nie pamięta owego radosnego, wspaniałego dnia, w którym po raz pierwszy przyjmował do swojego serca Ciało Chrystusowe? Wracając pamięcią do tamtego czasu, doznajemy wzruszenia - jakże to było proste wówczas! W dziecięcym sercu nie było miejsca na wątpliwości: ten biały kawałek opłatka to naprawdę Pan Jezus! - bo tak ksiądz powiedział, tak mówiła mama. I chociaż może ludzki nawyk badania wszystkiego zmysłami łudził nadzieją głębszego przeżycia, to przecież było to i tak coś wyjątkowego, tak niewyrażalnego, że z konieczności pozostawało tajemnicą.

    Może nie było tam jeszcze świadomości, że nic już ważniejszego w życiu spotkać nas nie może, ale z pewnością nie obce ówczesnemu dzieckubyło rozpierające dumą przekonanie, że oto jesteśmy już jak mama i tata. Nie trzeba już będzie zostawać w ławce, gdy oni, składając ręce, pójdą do Komunii...

   Tam było wszystko, czego potrzeba: dziecięca wiara, bezgraniczne zaufanie i miłość tak prosta, że nie szukająca wyrazu. Po latach tylko może budził się cichy żal: dlaczego tę intymną i tak wzniosłą relację zagłuszono szumem uroczystości, przysłonięto kwiatami i serią prezentów. Potem uroczyste miejsce wyznaczone między dorosłymi, którzy z pewnością nic już z tego nie rozumieli.

   Dorosłość spadła nagle - jak lawina, choć bez huku. Trudno już teraz spod zwałów późniejszych doświadczeń wydobyć to pierwsze, najcenniejsze: niezmąconą niczym pewność, że oto Bóg wypełnia serce, które kocha...

  - Czy możliwe, by wróciła ta wiara, ta pewność?

   - K O N I E C Z N I E! Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego.

    Rozpoczynając Tydzień Modlitw o Powołania prezentujemy fragmenty listu Delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Powołań, bpa Andrzeja Przybylskiego.

   Pustoszejące seminaria duchowne i nowicjaty zakonne stawiają przed całym Kościołem wiele pytań dotyczących powołań. Z pewnością nie możemy tej sytuacji nie widzieć, przejść obok niej obojętnie i udawać, że sam Pan Bóg znajdzie na to jakieś rozwiązanie.