Są jednak inni, formujący się w różnych grupach przez cały rok, dla których wakacje są czasem letnich rekolekcji. Na przykład dla młodzieży oazowej czy rodzin z Domowego Kościoła są to najczęściej piętnastodniowe rekolekcje poza domem. Często bywa tak, że ludzie znad morza szukają ośrodków reko-lekcyjnych w górach, zaś południowcy śpieszą nad morze. (Tego nigdy nie rozumiałem: w taki tłok i taką ciasnotę?) Tylko za pierwszym razem trzeba przekonywać do tak długiego wyjazdu poza dom i to wybitnie rekolekcyjnego. Kolejnym razem to już jest osobiste pragnienie i poszukiwanie najlepszej oferty. Oczywiście, że na miejscu dopiero okazuje się najczęściej, że organizatorzy rekolekcji biorą pod uwagę sugestię Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który kazał przyjąć, że taka inwestycja czasowa winna być dla całej rodziny nie tylko przeżyciem duchowym ale i rekreacją. Dlatego daje się możliwość spędzenia dość sporej porcji czasu poza miejscem zakwaterowania, by można było nasiąknąć niejako pięknem tamtejszej przyrody.

   Jest też inny rodzaj bożych ludzi, którzy złapali pielgrzymiego bakcyla. Ci z kolei często cały urlop przeznaczają na kilkustetkilometrowy marsz. Sami się o tym przekonujemy każdego roku, gdy przez naszą parafię przechodzi Gdyńska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę. Weterani pielgrzymkowi nie potrafią już obyć się bez tego rodzaju rekolekcji w drodze. Tyle że z nimi jest nieco większy problem: muszą być niezależni od pogody, a ta czasem płata figle... Nie potrafią jednak inaczej.

   Warto odpowiedzieć sobie na pytanie: A jak ja umebluję ten czas?